شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او به چشم محبوبش اشاره می‌کند که چشمانش پر از اشک است و از غم و درد جدایی او رنج می‌برد. شاعر به زیبایی چشم و مژگان محبوبش توجه می‌کند و این که چگونه این زیبایی باعث عذابش شده است. او به زخم‌های عاطفی‌ای که عشق به او زده نیز اشاره می‌کند و در نهایت آرزو می‌کند که درد و رنج او با عشق محبوبش توام شود. شعر به نوعی بازتابی از احساسات عمیق و عذابی است که عاشق با آن مواجه است.
چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان منچشم بگشا ای بلاگردان چشمت جان من
هوش مصنوعی: چند بار چشمانت را بستهاید که نتوانید چشم سرگردان من را ببینید؟ ای کسی که چشمانت به من آسایش میدهد، چشمت را باز کن و به من بنگر! تو مایهی زندگیام هستی.
جان مردم را خراشید آن که حک کرد از جفاحرف راحت را ز برگ نرگس جانان من
هوش مصنوعی: آن کسی که با کلمات سخت و ظالمانه، زیبایی کلام را از روی گلهای نرگس محبوب من نوشت، جان مردم را زخم زد.
تا چرا چشم تو پرخون باشد و از من پرآبمیشود کور از خجالت چشم خون‌افشان من
هوش مصنوعی: چرا چشمان تو پر از اشک و درد است و من به خاطر تو، خودم را غرق در آب زلال احساس میکنم؟ من از شرم چشمانم که پر از اشک شدهاند، به شدت حس میکنم.
گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آنمانده تا روز قیامت خون‌فشان مژگان من
هوش مصنوعی: مژههای تو به یک لحظه مانند چشمهای خون جاری شدند و این درد آنقدر عمیق است که تا روز قیامت ادامه خواهد داشت و مژههای من نیز از آن رنج خواهند برد.
آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تومردم چشم مرا خون ریخت در دامان من
هوش مصنوعی: شخصی که با ظلم و ستم خود به تو آسیب رسانده، مانند آهویی است که زخم خورده. او با نگاهش، چشمان مرا پر از اشک و غم کرده و این درد و رنج را به دل من منتقل کرده است.
ناله‌ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجومآسمان را پنبه در گوش است از افغان من
هوش مصنوعی: ناله‌ات به قدری دلخراش بود که امشب آسمان، انگار از صدای نالهام، پنبه در گوش دارد و هیچ ستارهای نمیدرخشد.
تا مرا باشد حیات و محتشم را زندگیریحت ای گل زان او بادا و دردت زان من
هوش مصنوعی: تا زمانی که من زندگی میکنم، زندگی محتشم نیز به من وابسته است. ای گل! برگزاری زندگی محتشم به خاطر من و درد من از این امر است.