شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای دل‌های محزون و غمگین می‌پردازد. شاعر به باد خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که حال پادشاهان و سربازان را بیان کند. او به سلطان خوشدل اشاره می‌کند که در آرامش و دور از نگرانی‌های روزمره‌ی زندگی، در خلوت خود نشسته است. شاعر به توجه به نگاه‌های پرحسرت و غم‌های ناشی از تهمت‌ها و ناامیدی‌ها اشاره دارد و بر این نکته تأکید می‌کند که باید از زندان اندوه و غم رهایی یافت و به امید بر روزهای بهتر نگاه کرد. این شعر بر تلاطم روح و دل انسان‌ها در برابر مشکلات و ناامیدی‌ها تأکید دارد و به لزوم امید و آرامش اشاره می‌کند.
بگو ای باد آن سر خیل رعنا پادشاهان راسر کج افسران تاج سر زرین کلاهان را
هوش مصنوعی: ای باد، به من بگو از آن سرزمین، جایی که زیباییهای پادشاهان و افسرانی که تاجهای زرین بر سر دارند، وجود دارد.
همه محزون گدازان آفتاب مضطرب سوزانشه آشفته حالان خسرو مجنون سپاهان را
هوش مصنوعی: همه در غم و اندوه هستند و آفتاب نیز به شدت میسوزد. حال و روز شاه در هم ریخته و سپاهیان او مانند مجنون پریشاناند.
تو ای سلطان خرم دل که از مشغولی غیرتسر غوغای دیوان نیست خلوت دوست شاهان را
هوش مصنوعی: ای پادشاه خرم و خوشحال که از علاقهات هیچ چیز دیگری مزاحم آرامش تو نیست، خلوت و تنهایی دوستان بزرگ تو را درک میکنی.
به خلوتگه چه بنشینی ز دست حاجیان بستاننهانی عرضه‌های سر به مُهر دادخواهان را
هوش مصنوعی: اگر در جای خلوت بنشینی، از دست حاجیان چیزی درخواست کن و آنچه را که در دل داری به طور مخفی و بدون آشکارسازی بیان کن.
چو چشم کم حجابان سوی خود بینی بیاد آورنگه‌های حجاب آمیز پر حسرت نگاهان را
هوش مصنوعی: وقتی که چشمان افرادی که کم حجاب هستند به سمت تو میآید، به یاد بیاور نگاه‌های پرحسرت و پوشیده کسانی که حجاب دارند و نمیتوانند احساسات خود را به راحتی نشان دهند.
ز کذب تهمت اندیشان گهی آگاه خواهی شدکه بیرون آری از زندان حرمان بی‌گناهان را
هوش مصنوعی: با تفکر دروغین برخی افراد، روزی متوجه خواهی شد که چگونه میتوانی بی‌گناهان را از زندان ناامیدی آزاد کنی.
مباش ای محتشم پر ناامید از وی که می‌باشدغم امیدواران گاه امید کاهان را
هوش مصنوعی: ای محتشم، از ناامیدی پرهیز کن، زیرا غم و اندوه برای کسانی که امید دارند، همیشه وجود دارد و گاهی امید افراد ناامید نیز کمرنگ میشود.