شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این شعر پرسش‌هایی را درباره زیبایی و جذابیت‌ها مطرح می‌کند. شاعر از زلف و چهره معشوق می‌پرسد که شگفتی و درد دل عاشق را افزایش می‌دهد. او به عشق و فریبندگی اشاره می‌کند که دل سادگی را می‌رباید و وصالی که در واقع به هجر تبدیل می‌شود. شاعر از غرور و تکبر معشوق می‌گوید که به آرامی لب به سخن می‌گشاید و از تجربه‌های عمیق‌تر حکمت در عشق یاد می‌کند. او در نهایت به حالتی اشاره دارد که در آن عشق سخت‌تر از مرگ است، زیرا دور از معشوق، زندگی برای عاشق سخت می‌شود.
باز این چه زلف از طرف رخ نمودن استباز این چه مشگ بر ورق لاله سودن است
هوش مصنوعی: این چه زلف زیبایی است که از طرف چهره بیرون آمده و این چه عطر خوشی است که بر روی گل لاله نشسته؟
باز این چه نصب کردن خالست برعذارباز این چه داغ بر دل عاشق فزودن است
هوش مصنوعی: این چه نشانهای است که بر چهرهی معشوق گذاشتهاند و چه داغ جدیدی بر دل عاشق افزوده شده است؟
دل بردن چنین ز اسیران ساده دلگوهر به حیله از کف طفلان ربودن است
هوش مصنوعی: دل بردن از کسانی که به سادگی فریب میخورند، همانند دزدیدن جواهرات از دست کودکان با ترفند و فریب است.
در ابتدای وصل به هجرم اسیر ساختوصلی چنین بهشت به کافر نمودن است
هوش مصنوعی: در آغاز ارتباط به عشق، به جدایی گرفتار شدم، زیرا این نوع از وصال، بهشت را برای کافر جلوه می‌دهد.
روشن‌ترین غرور و دلیل تکبرشآن دیر دیر لب به تکلم گشودن است
هوش مصنوعی: بزرگترین نشانهی غرور و خودپسندی او این است که مدتها صحبت نمیکند و دیر به حرف میآید.
سر ازل ز پیر مغان گوش کن که آنبهتر ز حکمت از لب لقمان شنودن است
هوش مصنوعی: در آغاز آفرینش از عالمی کهنه و با تجربه بشنو، چرا که این آگاهی بهتر از دانشی است که از زبان لقمان، که نماد حکمت است، شنیده شود.
در عشق حالتی بتر از مرگ محتشمدور از وصال دلبر خود زنده بودنست
هوش مصنوعی: در عشق، حالتی وجود دارد که از مرگ بدتر است؛ این حالت مربوط به زمانی است که انسان دور از محبوب خود زندگی می‌کند.