شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را با اشیاء و عناصر زیبا و ارزشمند طبیعت و زندگی مقایسه می‌کند. معشوق به عنوان اختر زمین، بلای راستان، و سوزنده برگ یاسمین توصیف می‌شود. شاعر ویژگی‌های چشمان و چهره معشوق را با زیبایی‌های خاصی همچون تیغ مژگان و خال کافر مقایسه می‌کند. همچنین، دلسردی و غمزه‌های او را به عنوان عواملی که عقل را به چالش می‌کشد، معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر به ارتباط عمیق خود با معشوق اشاره دارد و او را همچون تاجی بر سر خود می‌بیند.
روی تو که اختر زمین استرشگ مه آسمان نشین است
هوش مصنوعی: چهرهی تو همچون ستارهای در زمین میدرخشد و زیباییات چنان است که ماه در آسمان از تو حسادت می‌کند.
قدت که بلای راستان استکاهندهٔ سرو راستین است
هوش مصنوعی: قد تو همچون بلایی بر سر راست قامتان است و به راستی، قدت تلاش می‌کند که سروهایی راستین را کوتاه کند.
اندام تو زیر پیرهن نیزسوزندهٔ برگ یاسمین است
هوش مصنوعی: بدن تو حتی زیر پیراهن هم جذاب و دلرباست، مانند زیبایی یک گل یاسمین که آتشین و جذاب است.
چشم سیهت به تیغ مژگانگردنزن آهوان چین است
هوش مصنوعی: چشمان تیرهات به مانند سلاح مژگانی است که گردن آهوهای زیبا را هدف قرار میدهد.
خال تو که هست نقطهٔ کفرانگشت نمای اهل دین است
هوش مصنوعی: خال تو که نماد کفر است، نشانهای برای اهل دین شده است.
دشنام تو زان لبان شیرینزهریست که غرق انگبین است
هوش مصنوعی: دشنام تو از آن لبهای خوشرنگ و شیرین، مانند زهر است در حالی که در عسل غرق شده باشد.
آن غمزه که گرم چشم‌بندی استبازی ده عقل دوربین است
هوش مصنوعی: آن نگاه فریبندهای که میزند، در حقیقت بازیای است که عقل تیزبین را به چالش می‌کشد.
خاک در بنده کمینتتاج سر بنده کمین است
هوش مصنوعی: خاکی که در آن تو را دفن کردهاند، برای من هم همانقدر ارزشمند است که تاجی که بر سر من باشد.
در دیدهٔ محتشم خیالتنقشی است که در ته نگین است
هوش مصنوعی: در چشم محتشم، تصور تو همانند طرحی است که در عمق نگین جواهر وجود دارد.