شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با عواطف عمیق و عشق بی‌پایانش به محبوبش سخن می‌گوید. او از زیبایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دائماً در تلاش است تا نشان دهد که چقدر آماده‌ی فدای جانش به خاطر اوست. شاعر همچنین به مفهوم عشق و مرگ می‌نگرد و می‌گوید که اگر روزی بمیرد، خوشحال است که در لحظه‌ی مرگ تصویر محبوبش در ذهنش است. او در این شعر به زیبایی‌های عشق و چالش‌های آن اشاره می‌کند و می‌خواهد تا عشق را به عنوان بالاترین ارزش زندگی بشناساند.
به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایتبه قربانت شوم جانا بمیرم پیش بالایت
هوش مصنوعی: به خاطر جان من، زیبایی و فریباییات را به نمایش گذاشتی. به عشق تو، جانم را فدای تو میکنم و حاضر هستم به خاطر سایهات بمیرم.
ازین بهتر نمی‌دانم طریق مهربانی راکه ننشینم ز پا تا جان دهم از مهر در پایت
هوش مصنوعی: بهتر از این نمی‌دانم چگونه محبت و مهربانی را نشان دهم که از پا نمینشینم و جانم را از سر عشق و محبت در پای تو فدای میکنم.
توانم آن زمان در عشق لاف دردمندی زدکه از درمان گریزم تا بمیرم در تمنایت
هوش مصنوعی: تنها زمانی میتوانم در عشق از درد و رنج خود بگویم که از درمان فاصله بگیرم و در آرزویت جان بدهم.
خوش آن مردن که بر بالین خویشت بینم و باشداجل در قبض جان، تن مضطرب، من در تماشایت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در لحظه مرگ، خود را در کنار محبوبش ببیند و در حالتی که مرگ به جانش نزدیک میشود، وجودش را در تماشای او معطوف کند.
چو روز مرگ دوزندم کفن بهر سبکباریروان کن جانب من تاری از جعد سمن‌سایت
هوش مصنوعی: به هنگام مرگ، کفن را برای آسانی در رفتن بپوشانید و از موهای زیبای سمن بوی خوشی برای آرامش دل من بیاورید.
چو روی منکران عشق در محشر سیه گرددنشان رو سفیدی‌های ما بس داغ سودایت
هوش مصنوعی: زمانی که در روز رستاخیز چهره منکران عشق تاریک و سیاه شود، نشانه روشن و سفیدی‌های ما، یادآور دلدادگی و احساسات عمیق عاشقانهمان خواهد بود.
چه مردم‌کُش نگاهست این که جان محتشم بادابلا گردان مژگان سیاه و چشم شهلایت
هوش مصنوعی: چه مردمی هستند که با چنین نگاهی مواجه میشوند، نگاهی که جان آدمی را تحت تأثیر قرار میدهد و مانند بلایی که از مژگان سیاه و چشمان حذاب ناشی میشود، بر سر افراد میآورد.