شمارهٔ ۱۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و اندوه عمیق خود می‌گوید و احساس می‌کند که این غم او را از نفس کشیدن بازمی‌دارد. او به امیدی که داشت اشاره می‌کند که به خاطر خیانت معشوقش به ناامیدی بدل شده است. با از پا در آمدن خود، به وفاداری و غیرت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر عشق و وفاداری‌اش، حاضر به تحمل سختی‌ها است. در ادامه، شاعر به مسجد و نیاز زاهد اشاره می‌کند و می‌گوید که گاهی انسان‌ها در تقابل با مشکلات، دچار سردرگمی و تردید می‌شوند. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که کسی که تجربه سختی‌ها را نداشته، نمی‌تواند عمق غم و شب‌های تار را درک کند.
دلم از غمش چه گویم که ره نفس نداردغم او نمی‌گذارد که نفس نگه ندارد
هوش مصنوعی: دلم از اندوه او چه بگوید، که هوای نفس را ندارم. غم او آنقدر سنگین است که نمی‌گذارد نفس بکشم.
چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکیکه ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد
هوش مصنوعی: از زمین امیدم، به خاطر بیتوجهی معشوقی با نام ترکی، بارانی از تیر و نیزه میبارد.
تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آنکه خدنگ نیمه‌کش را نفسی نگاه دارد
هوش مصنوعی: بدن خود را به سگش سپردم، ولی از غیرت احساس میکنم که حتی تیر نیمه‌کش هم لحظهای را بیتوجه نخواهد ماند.
ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهدشده یک جهت نمازی به دو قبل می‌گذارد
هوش مصنوعی: به خاطر تمایل او به نماز، زاهد نشسته در مسجد، به سادگی و بدون هیچ مشکلی از دو جهت قبل، عبور می‌کند.
تو که داغ تیره روزی نشمرده‌ای چه دانیشب تار محتشم را که ستاره می‌شمارد
هوش مصنوعی: تو که به مشکلات و سختیهای روزگار توجه نکردهای، چگونه میتوانی درک کنی که شب تاریک و غمانگیز چگونه به شمارش ستارهها می‌پردازد؟