شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: این شعر توصیف لحظه‌ای است که معشوق با زیبایی‌اش، شب را به صبح تبدیل می‌کند و با طلوع خود، به مجلس می‌نشینند. شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل و روحش اشاره می‌کند و احساس انبساط و شوقی را که از دیدنش پیدا می‌کند، بیان می‌کند. او می‌گوید که در این دیدار، تمام حس‌ها و بوهای خوش در هوا زنده می‌شود و این لحظات، همچون خواب و خیال شیرین هستند. در نهایت، شاعر به نوعی غم و شوق توأمان اشاره می‌کند، که از دلش برمی‌خیزد و یادآور عشق و زیبایی معشوقش است.
خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزدگشاده روی سحرگه ز خواب برخیزد
هوش مصنوعی: مبارک است شبی که زیبایی چهرهاش از پس تیرهگیها نمایان شود و در صبحگاه، با چهرهای باز از خواب بیدار شود.
علی‌الصباح نشیند چو مه به مجلس میشبانه با رخ چون آفتاب برخیزد
هوش مصنوعی: در اوایل صبح، مانند ماه در مجلس شبانه نشسته و با چهرهای چون آفتاب درخشیده، برمی‌خیزد.
ز تاب می گل رویش چنان برافروزدکه سنبل سر زلفش ز تاب برخیزد
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و درخشندگی چهرهاش، آنچنان شوری به وجود میآورد که حتی سنبلهای روی موهایش هم به حرکت درمیآیند.
بیاد آن مه خرگه نشین چو بارم اشگبه شکل خوی که از آن صد حباب برخیزد
هوش مصنوعی: به یاد آن ماهی که در خویش نشستهام، اشکهایم بهگونهای ریزش میکنند که از آن، صدها حباب به وجود میآید.
شبی بود که چو از خواب دیده بگشایمبه دیده‌ام تو نشینی و خواب برخیزد
هوش مصنوعی: شبی بود که وقتی چشمانم را باز کردم، دوست داشتم تو را ببینم و خواب به طور کامل از یادم برود.
بهر زمین که خرامی چو آهوی مشگینز خاک رایحه مشگ ناب برخیزد
هوش مصنوعی: هر جا که بر زمین قدم میزاری، مانند آهوهای مشکی، بوی خوش عطر را از خاک به مشام میرسانی.
چو محتشم ز دل گرم اگر برآرم آهز دود آن همه بوی کباب برخیزد
هوش مصنوعی: اگر از دل گرم و شاداب محتشم آهی برآورم، بخار آن باعث می‌شود بوی کبابی دلپذیر در فضا پخش شود.