شمارهٔ ۱۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات عمیق و دردهای عاشقانه می‌پردازد. شاعر به صورت نمادین از زخم‌ها و تیرهای عشق صحبت می‌کند که امروز به جانش می‌رسد. او توصیف می‌کند که چگونه حالت‌های عشق و اشتیاق در او تجلی می‌یابد و از دشواری‌های دیروز به آسانی و امکان امروز تبدیل می‌شود. همچنین، بیان می‌کند که عشقش همچون دریایی آرام است اما هر آن ممکن است به طوفانی تبدیل شود. در نهایت، شاعر به زیبایی و تاثیر مژگان معشوق اشاره می‌کند که همچون نیشتر بر جانش تأثیر می‌گذارد.
زخم او یکبارگی امروز بر جان می‌رسدچاک جیب نیم چاک من به دامان می‌رسد
هوش مصنوعی: زخم او امروز به یکباره بر جانم مینشیند و شکاف جیب نیمهچاک من به دامنم می‌رسد.
تیر پر کش کشتهٔ او کو که ریزم بر جگردوش مشکل می‌رسید امروز آسان می‌رسد
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر او تیر پرتاب می‌شود، کجاست؟ حالا که دیروز مشکلات سختی داشت، امروز به راحتی بر دل من مینشیند.
بود در تسخیر بیداری من دی با محالآن محال امروز پنداری به امکان می‌رسد
هوش مصنوعی: دیروز در حالت بیداری، چیزی که به نظر غیرممکن می‌رسید امروز ممکن به نظر می‌رسد.
گر کند آهنگ شوخی یکدم دیگر چو نیناله‌های نیم آهنگم به افغان می‌رسد
هوش مصنوعی: اگر لحظهای آهنگ شوخی و خوشی را سر دهد، نالههای نیمهجانم مانند نی به صدای بلندی می‌رسد.
دوش چشم کافرش دستی چو بر دینم نیافتچشم زخمی بی شک امروزم به ایمان می‌رسد
هوش مصنوعی: دیروز چشمان آن کافر به من دستی نیافت، اما امروز با زخم چشمانم به یقین می‌رسد که به ایمان دست پیدا خواهم کرد.
چشمم آرامیده دریائیست لیک از موج عشقکار این دریا دم دیگر به طوفان می‌رسد
هوش مصنوعی: چشمم مانند دریایی آرام است، اما به خاطر عشق، ممکن است در یک لحظه به طوفانی تبدیل شود.
شرح تیزیهای مژگانش چه پرسی محتشمحالت این نیشتر چون بر رگ جان می‌رسد
هوش مصنوعی: وقتی به زیبایی و جذابیت چشمهایش نگاه میکنی، چه نیازی به پرسش دربارهی تیزی و جذابیت مژگانش داری؛ چرا که اثر آن مانند یک نیشتر بر جان آدمی اثر می‌گذارد.