شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک پسر می‌پردازد که همه به او توجه دارند و به نوعی به او هدیه‌ای می‌دهند. شاعر از دلایل مختلفی برای جذب این پسر سخن می‌گوید، از جمله صفات ظاهری و رفتارهایش. همچنین به تاثیرات مثبت و منفی عشق اشاره می‌کند و به توصیف معشوقه‌ای می‌پردازد که به خاطر زیبایی‌اش و لطافت وجودش، سایه‌ای از لطفش بر دیگران می‌افتد. در نهایت، شاعر از دوری و مشکلاتی که عشق برایش به همراه دارد، ابراز نارضایتی می‌کند و به چالش‌های ناشی از عشق و جاذبه پرداخته است.
هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکندشاه ملک افسر گدای ملک سر می‌افکند
هوش مصنوعی: هر کس به نوعی ارزش و احترام آن پسر را نشان میدهد. حتی شاه که خود مقام بلند و ثروت دارد، به خاطر او سر خود را به علامت احترام پایین میآورد.
آفتاب از پرده پیش از صبح می‌آید برونچون سحرگه باد از آن رخ پرده بر می‌افکند
هوش مصنوعی: آفتاب قبل از晨 به آرامی از پشت پرده بیرون می‌آید، همانطور که در صبحگاه باد پرده را کنار میزند.
سایه می‌افکند مرغی بر سر مجنون و منوادی دارم که آنجا مرغ پر می‌افکند
هوش مصنوعی: مرغی بر سر مجنون سایه می‌افکند و من نیز در مکانی قرار دارم که آنجا پرندههای زیادی وجود دارند.
چون گریزد از بلا عاشق که آن ابرو کمانناوک مژگان به دلها بی‌خبر می‌افکند
هوش مصنوعی: عاشق هنگامی که از درد و رنج میگذراند، در حالی که نمیداند، ابرو و کمان زیبای محبوبش با چشمانش تیرهایی به دلها میزند و آنها را مجذوب می‌کند.
سایه از لطف تن پاکش نمی‌افتد به خاکجامه چون آن نازنین پیکر ز بر می‌افکند
هوش مصنوعی: سایه از مهربانی وجود پاک او به زمین نمی‌افتد، زیرا مانند آن بدن زیبا، جامهای را که بر تن دارد، از خود دور می‌کند.
وه که هرچند آن مهم نزدیک می‌خواهد به لطفبختم از بی‌طالعی ها دورتر می‌افکند
هوش مصنوعی: آه، اگرچه آن امر مهم به من نزدیکتر میشود، اما با لطفی که در سرنوشت من وجود دارد، من را به دور از نادانی و جهالت میکشاند.
هرگه آن مه بر ذقن می‌افکند چوگان زلفمحتشم در پای او چون گوی سر می‌افکند
هوش مصنوعی: هر بار که آن دلبر زیبا، زلفهایش را بر صورتش میریزد، مانند گویای که به زمین می‌افتد، سر آن گوی بر پای او می‌افتد.