شمارهٔ ۲۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و شور و شوق رندانی می‌پردازد که با می ناب به زندگی و حیات معنوی رنگ و بویی می‌بخشند. شاعر از عشق خود و خواب‌هایش می‌گوید که به واسطهٔ معشوق به وجود می‌آید. در ادامه، به تماشاگری می‌پردازد که نشانه‌هایی از وصال محبوب را در میان جذبه‌ها و حیرت‌ها می‌یابد، و در آخر به زیبایی و نور معشوق اشاره می‌کند که همچون ستاره‌ای در دل تاریکی‌ها می‌درخشد. در کل، شعر به جلوه‌های عشق، Beauty و سادگی در زندگی می‌پردازد.
رندان که نقد جان به می ناب می‌دهندباغ حیات را به قدح آب می‌دهند
هوش مصنوعی: افرادی که جان خود را به شراب خالص می‌بخشند، زندگی را مانند باغی میدانند که با جامی پر از آب nourished میشود.
عشق تو بسته خوابم و چشمانت از فریبدل را نوید وصل تو در خواب می‌دهند
هوش مصنوعی: عشق تو خواب مرا گرفته و چشمانت دل را با وعده وصال تو در خواب فریب می‌دهند.
بازی دهندگان وصال محال توما را نشان به گوهر نایاب می‌دهند
هوش مصنوعی: افرادی که به دنبال وصال تو هستند، ما را به نشان دادن یک جواهر کمیاب و ارزشمند ترغیب میکنند.
فیضی که آتشین دم عیسی به مرده داددر دیر ساقیان به می ناب می‌دهند
هوش مصنوعی: فیضی که عیسی با نفس آتشین خود به مردگان داد، امروزه در میخانهها به ساقیان میتوزد.
داری دوزخ که روز و شب از حسن بی‌زوالپرتو به مهر و نور به مهتاب می‌دهند
هوش مصنوعی: تو دوزخی را داری که دائماً از زیبایی بیپایان، نور و روشنی میتابد، همانطور که خورشید و ماه نور می‌دهند.
من دل ز تودهٔ ته گلخن نمی‌کنمجایم اگر به بستر سنجاب می‌دهند
هوش مصنوعی: من دل و جانم را به خاک سرد زیر زمین نمیزنم، حتی اگر برایم جای نرم و راحتی آماده کنند.
مهر آزماست زهر وفا محتشم از آنشیرین لبان مدام با حباب می‌دهند
هوش مصنوعی: دوستان وفادار با لبهای شیرین خود هر لحظه به ما خوشی و لذتی بخشیده و برایمان گلابی از محبت و دوستی میریزند.