شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و انتظار شاعر برای معشوقش است. او با اشاره به دوری و نرسیدن معشوق، احساسی از ناامیدی و حسرت را بیان می‌کند. شاعر به بی‌تابی و ضعف خود در این انتظار اشاره می‌کند و از دل و جانش که در آتش حسد نسبت به دیگران می‌سوزد، سخن می‌گوید. او به بشارت‌هایی که از طرف دیگران می‌آید و به تاخیر در آمدن معشوق، نالان است و در نهایت به حسرت آخرین نگاه معشوق می‌پردازد. شاعر در این انتظار عمیق، تمثیل‌هایی از بیماری و درمان نیز به کار می‌برد، که نشان‌دهنده عمیق بودن درد و longing او برای وصال است.
رهی دارم که از دوری به پایان دیر می‌آیدسری کز بی سرانجامی به سامان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: من راهی دارم که به خاطر دوری، طولانیتر میشود و سرّی دارم که از خاطر بیثمر بودن، به آرامش نمیرسد.
به پیراهن دریدن تا به دامان می‌رود دستمز ضعفم چاک پیراهن به دامان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: دست من به خاطر ضعف و ناتوانی، پیراهنم را پاره می‌کند و این چاک باعث میشود که به دامان دیگری برسد، اما این کار زمانبر است و دیر به نتیجه میرسد.
صبا جنبید و میدان رفته شد یارب چرا این سانبه جولان آن سوار گرم جولان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: باد به حرکت درآمد و میدان خالی شد. ای کاش دلیلی برای این تأخیر سوار پرجنب و جوش پیدا شود.
دل و جان از حسد در آتش انداز انتظار اوسپه جمعست میدان گرم و سلطان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: دل و جان از حسد به آتش میسوزند؛ انتظار او همچون سپاهی است که در میدان نبرد آمادهباش است و ولی او دیر میرسد.
از آن سو صد بشارتها فغان دادند زین جانببه استقبال جانهم رفت و جانان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: از سمت دیگر، خبرهای خوش زیادی به گوش رسید و در این طرف، من با اشتیاق منتظر محبوبم هستم که دیر میرسد.
دلم بهر نگاه آخرین هم می‌تپد آخرکه شد پیمانه پر آن سست پیمان دیر می‌آید
هوش مصنوعی: دل من به خاطر آخرین نگاهی که شاید به تو بیفتم، همچنان می‌تپد. انگار پیمانه عشق پر شده و این دل سست، مدت زیادی است که انتظار میکشد اما تو هنوز نیامدهای.
طبیب محتشم را نیست در عالم جز این عیبیکه بر بالین بیماران هجران دیر می‌آید
هوش مصنوعی: پزشک محترم هیچ عیبی در دنیا ندارد جز اینکه درد جدایی بیمارانش دیرتر از همه چیز به سراغ آنها می‌آید.