شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دوری معشوق به شدت دچار جنون و فراق است. او با احساساتی عمیق و دردناک از شرایط خود سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی در خاک درگاه معشوق نیز غم را تجربه می‌کند. عشق او همچون رهبری در بیابانی پر از سردرگمی و جنون است. شاعر اشاره می‌کند که در شب‌هایی که معشوق در کنار او نیست، به افسانه‌ها و خیالات پناه می‌برد و از آتش عشق رنج می‌برد. او همچنین از زخمی که بر دلش نشسته و اشک‌هایی که ریخته می‌گوید، و در انتها تصویر عاطفی خود را با خون در کنار دجله کامل می‌کند، نمادی از درد و رنجی که او از عشق دور از دسترس خود متحمل می‌شود.
دور از تو خاک ره ز جنون می‌کنم به سربنگر که در فراق تو چون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: دور از تو، به خاطر شوق و دیوانگی، به زمین و مسیر مینگرم و به تو فکر می‌کنم. به من نگاه کن و ببین که در غیبت و جداییات چه حال و روزی دارم.
بر خاک درگه تو به سر می‌کند رقیبمن خاک در زبخت نگون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: رقیب من در برابر درگاه تو سر به خاک میساید، و من به خاطر بخت بد خود، برای تو سر به خاک مینهم.
سرلشگر جنونم و در دشت گمرهیبر رغم عقل راهنمون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: من فرماندهی دیوانگیام و در دشت سردرگمی، با وجود عقل، خودم را به سمت هدفی هدایت می‌کنم.
افسانه‌ات شبی که نمی‌آیدم به گوشآن شب به صد هزار فسون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: در شبی که من حضور نداشتم، افسانه و داستان زیبایی از تو به گوش شب میرسد و آن را با هزاران جادو و فریب زینت میزنم.
ز آتش تو بر کنار چه دانی که من چسانبا شعله‌های سوز درون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: از آتش تو چه میدانی که من چگونه با شعله‌های سوزان درونم کنار میآیم و زندگی می‌کنم.
بر سر درین بهار تو گل زن که من ز هجربا خار داغ جنون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: در این فصل بهار، تو ای گل، زیبایی و شکوه خود را نشان بده، زیرا من به خاطر دوری تو و احساس عذاب و شوریدگی، با زخمهای دلم دست و پنجه نرم می‌کنم.
ازبس که خون گریسته دور از تو محتشممن در کنار دجله خون می‌کنم به سر
هوش مصنوعی: چنان گریه کردهام که دوری تو برایم غیرقابل تحمل شده و در کنار دجله، افسوس و حسرت خود را به نمایش میگذارم.