شمارهٔ ۳۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر در ابتدا از دل دیوانه‌اش سخن می‌گوید که به سوی معشوق کشیده می‌شود و تأکید می‌کند که زیبایی او فراتر از درک بشر است. شاعر نسبت به نشانه‌ها و کرشمه‌های معشوق در باغ گلشن حساسیت دارد و در ادامه به تصویرسازی از جنگی خیالی می‌پردازد که در آن معشوق مانند زیبایی بی‌نظیری در میان گل‌ها جلوه‌گر است. او از حسرت و غم ناشی از دوری معشوق و قدرت جذابیت او سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود سکوت معشوق، زیبایی‌اش به حدی قدرتمند است که همگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در پایان، شاعر به نیروی عشق و جذابیت معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که همگان آماده‌اند تا در برابر زیبایی او تسلیم شوند.
پری وشی دل دیوانه می‌کشد سویشکه نیست حد بشر سیر دیدن رویش
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی فراوان او، دل دیوانه را به سمت خود میکشاند، چرا که درک جلوهاش از توانایی انسان فراتر است.
به نوگلی نگرانم که می‌دمد چو گیاهکرشمه از در و دیوار گلشن کویش
هوش مصنوعی: من نگران جوانهای هستم که مانند گیاهی در حال شکفتن و گلی که از همهجا زیبایی‌اش را نمایان میسازد، به زندگیاش ادامه می‌دهد.
هنوز تیغ نیالوده تیز دستی بینکه موج خون ز زمین می‌رسد به بازویش
هوش مصنوعی: یک دست تیز و چابک را میبینی که هنوز شمشیری به آن نخورده است و موجی از خون از زمین به بازویش می‌رسد.
قیامتست قیامت که صور فتنه دمیدجهان ز فتنهٔ نو خیز قد دلجویش
هوش مصنوعی: روز قیامت فرا رسیده که نشانههای آشوب و فتنه در سرزمین در حال دمیدن است. جهان به خاطر زیبایی و چالاکی دلجویش دچار هرج و مرج جدیدی شده است.
ز خاک یوسف گل پیرهن دمد گل رشکاگر به مصر بردبار از چمن بویش
هوش مصنوعی: از خاک یوسف بویی به مشام می‌رسد که اگر در چمن باشد، گلهای دیگر به آن رشک میبرند؛ چون عطرش آنقدر دلپذیر و خاص است که حتی اگر به مصر هم برود، هنوز هم بوی خوشش مایهی تحسین خواهد بود.
چه رغبت است که سر بر نمی‌تواند داشتز مزرع دل مردم چرنده آهویش
هوش مصنوعی: چرا کسی که دلش مانند مزرعهای است که در آن آهوهای زیادی میچرخند، نمی‌تواند سرش را بالا نگه دارد؟
ز دور کرد شکاری مرا رساند از سحرخدنگ نیمکش غمزه چشم جادویش
هوش مصنوعی: از دور، شکار مرا با ناز و جذابیتش به دام انداخت و با نگاه جادوییاش، غم و اندوه را از دلم برد.
لبش خموش و زبان کرشمه‌اش گویاز نکته پروری گوشه‌های ابرویش
هوش مصنوعی: لبهایش ساکت و زبانش پر از زیبایی است، به گونهای که تنها با نگاهی از ابروانش میتواند حرفهای دلنشین و عمیق را بیان کند.
چو محتشم به نخستین خدنگ او افتادهزار بوسه فلک زد به دست و بازویش
هوش مصنوعی: وقتی محتشم با نخستین تیرش به هدف نشانه رفت، آسمان هزار بار او را ستود و بر دست و بازویش بوسه زد.