شمارهٔ ۳۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دردهای ناشی از آن می‌گوید. او به توصیف حال عاشق می‌پردازد که از حسرت و غم فراق معشوق نالان است و هر لحظه به خاطر یار جانش به درد می‌آید. عاشق به شدت تحت تأثیر غم و تب عشق است و در عین حال، احساس می‌کند که این درد او را به مرگ نزدیک‌تر می‌کند. ناله‌های او به آسمان می‌رسد و دردی که در دل دارد، بی‌پایان و عمیق است. نهایتاً، شاعر تأکید می‌کند که این درد و محنت بخشی از وجود عاشق است و نمی‌تواند از آن رهایی یابد.
ز تب نالان شدی جانان عاشقبلا گردان جانت جان عاشق
هوش مصنوعی: به خاطر دغدغهها و دردهای عشق، جانان تو به شدت ناله می‌کند. عشق تو همچون گردابی است که جان همسرت را میآزارد.
ز سوز نالهٔ عاشق گدازتبه گردون می‌رسد افغان عاشق
هوش مصنوعی: از درد و نالهٔ عاشق، صدای او به آسمان می‌رسد. صدای عشق او، آوای بلندی است که حتی در دوردستها نیز حس میشود.
تب گرم تو عالم را سیه کردز خود بر سینهٔ سوزان عاشق
هوش مصنوعی: تب و تابی که تو در دل داری، جهانیان را به هراس انداخته است و این عشق سوزان را بر سینهام سنگینی می‌کند.
دمی صد بار از درد تو می‌مرداجل می‌برد اگر فرمان عاشق
هوش مصنوعی: لحظهای صد بار از درد تو جان میدهد، اما مرگ به خاطر فرمان عاشقانهاش را میگیرد.
به بالینت دمی نبود که گریدنیالاید به خون دامان عاشق
هوش مصنوعی: هیچ لحظهای بر بالین تو نبود که همچون باران بر دامن عاشق خون نبارد.
کشی گر آهی از دل خیزد آتشز جان عاشقان جانان عاشق
هوش مصنوعی: اگر از دل کسی آهی برآید، این آه میتواند آتش عشق را در دل عاشقان معشوق شعلهور کند.
به جان محتشم نه درد خود راکه باشد درد و محنت زان عاشق
هوش مصنوعی: به خاطر جان محتشم، از دردی که دارم نمیگویم، زیرا این درد و رنج از عشق او ناشی میشود.