شمارهٔ ۳۹۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی فردی است که در حال انتظار و تأمل نشسته و مشکلات و نگرانی‌های خود را به تصویر می‌کشد. او از وعده‌هایی که به او داده شده و ناکامی‌ها می‌گوید و احساس می‌کند که در زندگی‌اش با ناامیدی و اضطراب دست و پنجه نرم می‌کند. همچنین، به زیبایی‌های طبیعت و احساس دل‌تنگی برای توجه معشوقش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به گذر زمان و فریب‌هایی که در این مدت رخ داده اشاره دارد و از سال‌هایی که به چشم انتظاری گذشته، حسرت می‌خورد.
لب پر سوال بر سر راهی نشسته‌امسائل نیم به وعده ماهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: من در راهی نشسته‌ام که پر از سوالات است و انتظار دارم که به خواستهام پاسخ داده شود، همانطور که ماهی به وعدهاش توجه می‌کند.
زان شمع بس که داشته‌ام دوش اضطرابگاهی چو شعله خاسته، گاهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: من شب گذشته به خاطر اضطراب و نگرانی مانند شمعی بودهام که گاهی شعلهور شده و گاهی به خاموشی متمایل شدهام.
گل می‌دمد ز دامن و چشمم که روز و شببا دستهٔ گلی چو گیاهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: گل از دامن طبیعت سر بر میآورد و من به گونهای در کنار روز و شب، مانند گیاهی در جمع گلها نشسته‌ام.
صیادوار ز آهوی دیر التفات اوپیوسته در کمین نگاهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: من مانند یک صیاد که در کمین آهویی نشسته، همیشه در انتظار نگاهی از او هستم.
دل ساخت سینه را سیه از دود خود ببیندر پهلوی چه خانه سیاهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: دل من را چون دودی سیاه در سینهام زخم کرده است؛ اکنون در کنار این دل، در خانهای تاریک و پر از غم نشسته‌ام.
روز فریب بین که گذشته است محتشمسالی که من به وعده ماهی نشسته‌ام
هوش مصنوعی: به یاد روزی میافتم که در آن فریب و ظاهر سازی وجود داشت و سالی که من به وعدهای که به ماهی داده شده بود، نشسته‌ام.