شمارهٔ ۴۱۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رویای خود درباره محبوبش سخن می‌گوید. او در خواب، شاهد زیبایی و لطافت سیمین‌تن محبوبش است که به گونه‌ای شفاف و زنده به تصویر کشیده شده. او در تاریکی شب، نور چهره محبوب را می‌بیند و در انعکاس آن در آب، لطافت و زیبایی او را می‌ستاید. شاعر همچنین به ارتباط حیات و طراوت با وجود محبوب اشاره می‌کند و از زیبایی‌های او مانند کوکبی تابناک یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که برای بیان بیشتری از زیبایی‌های محبوبش باید احتیاط کند، زیرا وصف او در خواب بسیار عمیق و شگفت‌انگیز است.
شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می‌دیدمتن خود را عیان از رعشه چون سیماب می‌دیدم
هوش مصنوعی: شبی دیدم که در خواب، یک سرو با اندام زیبا را مشاهده میکنم و خودم را با لرزشی مانند جیوه، عریان و نمایان میبینم.
در آن تاریکی شب از فروغ ماه روی اوز روزن رفته بیرون شعله مهتاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: در تاریکی شب، نور ماه چهره او را از لای پنجره میتاباند و من شعلههای مهتاب را می‌دیدم.
نمی‌دیدم تنش را از لطافت لیک روی خوددر آن آئینه چون برگ خزان در آب می‌دیدم
هوش مصنوعی: نمیتوانستم تن او را به نرمی ببینم، اما تصویر چهرهاش را در آینه مانند برگهای پاییزی که در آب میافتند، مشاهده میکردم.
چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیدارانکه شمع ماه را در جنب او بی تاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: چه ستاره درخشانی بود آن چراغی که چشم بیداران را روشن میکرد و شمع ماه در برابر او احساس ناتوانی میکرد.
همانا آب حیوان بود جسم نازنین اوکه باغ حسن را از وی طراوت یاب می‌دیدم
هوش مصنوعی: آب، مایه حیات و روح وجود او بود که باغ زیبایی را از وجودش سرشار از شادابی و طراوت می‌دیدم.
تن سیمین او تا بود غلطان در کنار منکنار خویشتن را پر ز سیم ناب می‌دیدم
هوش مصنوعی: وقتی او به نرم و ملایمت در کنارم دراز میکشید، من در کنار خود حس میکردم که دنیایی از زیبایی و نازکی وجود دارد.
در درج سخن را محتشم زین بیشتر مگشاکه یار این است گفتن آن چه من در خواب می‌دیدم
هوش مصنوعی: درباره صحبت کردن بیشتر از این احتیاط کن، زیرا این کار مربوط به یار است و من تنها چیزهایی را که در خواب دیدهام میگویم.