شمارهٔ ۴۴۴ - محتشم کاشانی

خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شومحرفی ز من بپرسی و من بی‌زبان شوم

وقت سخن تو غرق عرق گردی از حجابمن آب گردم و ز خجالت روان شوم

یاری به غیر کن که سزای وفای مناین بس که ناوک ستمت را نشان شوم

در کوی خویش اگر ز وفا جا دهی مراسگ باشم ار جدا ز سگ آستان شوم

جورت که پیش محتشم از صد وفا به استمن سعی می‌کنم که سزاوار آن شوم