شمارهٔ ۴۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس غم و دل تنگی‌اش سخن می‌گوید. او با تشبیه خود به شمعی می‌سوزد و گریه می‌کند و از حسرت زیبایی محبوبش رنج می‌برد. در حالی که همراهانش فقط خاطراتی از محبوبش دارند، خودشان در رنج و پریشانی به سر می‌برند. او بیان می‌کند که تحمل درد عشق برایش آسان است، اما با بدی‌های زمانه و ناهم‌خوانی‌های زندگی به سختی روبه‌روست. احساس دوری از زیبایی و آرامش را با بلبل و طوطی تلخ کام مقایسه می‌کند و در نهایت اشاره به امیدی برای وصال یار دارد که به نوعی درمان دردش است، اما هنوز در حسرت و درد باقی می‌ماند.
همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می‌رویمرشک بر رخ تاب در دل داغ بر جان می‌رویم
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که از جمع و حضور شما گریان و سوزان می‌رویم. بر صورت شما حسرت میورزیم و در دلمان داغی از جدایی داریم.
همره ما جز خیال کاکل و زلف تو نیستخود پریشانیم و با جمعی پریشان می‌رویم
هوش مصنوعی: در کنار ما فقط خیال موهای پیچیده و زیبای تو وجود دارد. ما خودمان در حالت پریشان و آشفتهای هستیم و همزمان با گروهی دیگر که آنها نیز در وضعیت مشابهی هستند، حرکت میکنیم.
ساختن با محنت عشق تو آسانست لیکاز جفای دهر و ناسازی دوران می‌رویم
هوش مصنوعی: عشق تو را با زحمت میسازیم، اما به خاطر ستم زمانه و ناپایداری روزگار، از این راه دور میشویم.
همچو بلبل بینوا دور از گلستان می‌شویمهمچو طوطی تلخ کام از شکرستان می‌رویم
هوش مصنوعی: ما مانند بلبل بینوایی که از گلستان دور شده، از خوشیها و لذتها فاصله میگیریم و مانند طوطیای که از شیرینیها غمگین است، از محیطهای شاد و شیرین دور میشویم.
همچو مور از پایهٔ تخت سلیمان گشته دورهم به یاد او سوی تخت سلیمان می‌رویم
هوش مصنوعی: ما همچون موری که از پای تخت سلیمان دور افتاده، به یاد او به سوی تخت سلیمان می‌رویم.
یعنی از خاک حریم شاه سوی ملک فارسز اقتضای گردش گردون گردان می‌رویم
هوش مصنوعی: از خاک حریم پادشاه به سمت سرزمین فارس حرکت میکنیم، این سفر نتیجهی چرخش تقدیر و زمان است.
محتشم درمان درد ما وصال یار بودوه که درد خویش را ناکرده درمان می‌رویم
هوش مصنوعی: محتشم، کسی که درد ما را درمان می‌کند، پیوند با محبوب است. اما ای کاش که ما به درمان درد خود نرسیم و همچنان با آن زندگی کنیم.