شمارهٔ ۴۸۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و تناقضات آن است. شاعر از عشق خود صحبت می‌کند و اینکه برای به دست آوردن محبت معشوق، حتی حاضر است به بت‌پرستی رو آورد. او نگران این است که خدای خود از آزارش ناراحت شود و تصمیم دارد از تقوا و عبادت فاصله بگیرد تا محبوبش راضی شود. شاعر به شدت و به طعنه به معصیت می‌پردازد و با بیان اینکه حتی اگر باعث مرگش شود، همچنان به عشق خود ادامه می‌دهد، نشان می‌دهد که عشق او بسیار فراتر از هرگونه محدودیت دینی و اخلاقی است. او همچنین به دوستی با دشمنان فکر می‌کند تا مسئولیت گناهانش بر دوش آنها بیفتد. در نهایت، او ابراز می‌کند که مرگ او ممکن است تنها راهی باشد تا معشوقش دوباره او را ببیند. این اثر نمایانگر دلدادگی و جانفشانی عاشقانه است.
بت پرستی را شعار خود کنم تا یار مناز خدای خود نترسد چون کند آزار من
هوش مصنوعی: من بت پرستی را سرلوحه خود قرار میدهم تا محبوب من از خدایش نترسد، هرگاه که به من آسیب برساند.
سر ز تقوی پا ز مسجد دست از طاعت کشمتا شود آن نامسلمان راضی از اطوار من
هوش مصنوعی: من از تقوی و از عبادت دست میکشم تا اینکه آن کافر از رفتار من راضی شود.
کوشم اندر معصیت چندان که گردم کشتنیتا بود در کشتن من بی‌گنه دلدار من
هوش مصنوعی: در تلاش هستم که به گناه بیفتم آنقدر که در نهایت به مرگ کشانده شوم، زیرا در این مرگ بیگناه، محبوب من حضور دارد.
دوستان را حضم خود سازم که بعد از کشتنمخون من قطعا نخواهند از بت خونخوار من
هوش مصنوعی: دوستانم را به خود میکشم تا بعد از مرگم، خون من را از بت خونی خود نمیگیرند.
دشمنان را دوست دارم تا پس از قتلم نهداین گنه بر گردن ایشان مه پرکار من
هوش مصنوعی: من دشمنانم را دوست دارم، چون وقتی که مرا بکشند، این گناه را به گردن آنها میاندازند و من بیگناه میمانم.
گو سیه شو رویم از ترک عبادت تا مرابندهٔ یک رنگ خود داند پری رخسار من
هوش مصنوعی: اگر من به خاطر ترک عبادت سیاه شوم، دست کم همانی که زیبایی رخسار مرا میبیند، مرا به عنوان بندهای وفادار و یکدست بشناسد.
محتشم خواهد به خاک تیره یکسان خویش راتا مرا دیگر به کام خویش بیند یار من
هوش مصنوعی: محتشم به زودی تمام دارایی و وجود خود را به زمین تیره و خاکی میسپارد تا آنکه یار من، باز مرا در آغوش خود بگیرد و به خواستهاش برسد.