شمارهٔ ۵۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گل خودرو (نمادی از معشوق) خطاب می‌کند و از درد و رنجی که او برایش به وجود آورده، شکایت می‌کند. شاعر احساس می‌کند که معشوق او را خوار و بی‌اعتبار کرده و اختیار زندگی‌اش را به دست دیگران داده است. او از وفاداری خود به معشوق سخن می‌گوید و از جفا و بی‌توجهی او ناراحت است. همچنین، شاعر از دشنام‌ها و سختی‌هایی که از طرف معشوق متحمل شده، می‌گوید و بارها سعی کرده برای مشکلش چاره‌ای بیابد، اما معشوق او را در وضعیتی بدتر قرار داده است. در پایان، او به تلخی روزی که معشوقش او را با زلفش اسیر کرده، اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد.
ای گل خودرو چه بد کردم که خوارم ساختیآبرویم بردی و بی‌اعتبارم ساختی
هوش مصنوعی: ای گل وحشی، چه گناهی کردم که باعث شدی به خجالت بیفتم و آبرویم را ببری، همچنین اعتبارم را از بین ببری؟
اختیار کشتنم دادی به دست مدعیدر هلاک خویشتن بی‌اختیارم ساختی
هوش مصنوعی: تو اختیار زندگی و مرگ من را به دیگری سپردی، در حالی که خودت باعث شدی بدون اراده و اختیار به هلاکت برسم.
شرم از مهر و وفای من نبودت ای دریغکز جفا در پیش مردم شرمسارم ساختی
هوش مصنوعی: من از محبت و وفای خود شرمندهام که تو در نبودت باعث شدی در برابر دیگران به خاطر بیوفاییات خجل و شرمنده باشم.
چون گشودی بهر دشنامم زبان دیگر به خشمکز ستم بسمل به تیغ آبدارم ساختی
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر دشنامهایم زبان خود را گشودهای، به خشم آمدهای و با ظلم و ستم، مرا مانند حیوونکی به تیغ آبدار کشتهای.
چارهٔ کار خود از لطف تو می‌جستم مدامچاره‌ام کردی ز روی لطف و کارم ساختی
هوش مصنوعی: همیشه به دنبال راه حلی برای مشکلاتم از مهربانی تو بودم و تو با محبت و لطف خود، مشکل مرا حل کردی و به کارهایم سامان دادی.
بعد قهر از یاریت امید لطفی داشتملطف فرمودی به قتل امیدوارم ساختی
هوش مصنوعی: پس از این که از یارم قهر کردم، هنوز امید داشتم که لطفی از او ببینم. اما او با کشتن امیدم، نشان داد که هیچ توجهی به حال من ندارد.
محتشم آن روز روزم تیره کردی کز جنونبسته زنجیر زلف آن نگارم ساختی
هوش مصنوعی: در آن روز، عشق و احساساتم را به هم ریختی و به خاطر دیوانگی، زنجیرهای زلف آن معشوق را بر دلم انداختی.