قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - وله ایضا من بدایع افکاره
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دعا و ادعیه و تأثیر آن‌ها بر زندگی و شرایط مختلف است. شاعر به نحوی احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و می‌گوید که دعاها او را به مرتبه‌ای بالا می‌برند و دلی گرم برای معشوق می‌سازند. او اشاره می‌کند که ادعیه‌اش یاری‌رسان اوست و محکمند، در حالیکه دشمنانش تلاش می‌کنند او را ناتوان کنند. شاعر قدرت دعا را به عنوان سلاحی در برابر دشمنان و چالش‌ها معرفی می‌کند و از آن به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به پیروزی یاد می‌کند. همچنین، او به زمان و مکان مناسب برای عمل تاکید دارد و در نهایت بر ضرورت آمادگی در نبرد و استقامت در برابر مشکلات تأکید می‌کند.
سرورا ادعیه‌ات تا برسانم به نصاباز دعا هر نفسم نقش جدیدیست بر آب
هوش مصنوعی: ای سرور، دعاهایت را به من برسان تا به حد مطلوب برسم؛ زیرا هر نفس من مانند نقش جدیدی بر روی آب است و زودگذر است.
سپه ادعیه‌ام روی فلک می‌گیردتا تو را می‌رسد از روی زمین پا به رکاب
هوش مصنوعی: دعای من به آسمان میرود تا تو با ارادهات از زمین به کمک من بیایی.
آنچنانست دلم بهر تو از ادعیه گرمکه فلک از نفسم می‌شنود بوی کباب
هوش مصنوعی: دل من برای تو به اندازهای پر از دعا و آرزوست که آسمان هم از نفسهای من بوی کباب را حس می‌کند.
می‌کنم هر سو مویت به دعائی پیوندمن که پیوند بر دیدهٔ خویشم از خواب
هوش مصنوعی: من هر جا که میروم، به خاطر تو و دعاهایم موهایت را میبافم، چون پیوندی که با تو دارم در ذهن من همیشه زنده است و مرا از خواب غفلت بیدار می‌کند.
کرده‌ای داعیهٔ حرب و حصارت شده استآن قدر ادعیه کافزون ز شمار است و حساب
هوش مصنوعی: تو به جای ادعای جنگ و دفاع، به قدری دعا و نیایش کرده‌ای که از شمار و حساب فراتر رفته است.
از که از گوشه‌نشینی که به بیداری کردچشم خود را تبه از بهر تو در عین شباب
هوش مصنوعی: به خاطر تو و در دوره جوانی، چشمی که به خواب رفته بود را بیدار کردم، حتی زمانی که گوشه‌نشینی کرده بودم.
بهر خود خصمت اگر قلعهٔ آهن سازدعنکبوتیست که بر خود تند از لعب لعاب
هوش مصنوعی: اگر دشمن برای خودش دژی آهنین بسازد، همچون عنکبوتی است که به خود با سرعت از بازی و زیبایی خود، توری میبافد.
ای گزین طیر همایون که درین طرفه چمنشاهبازی تو و بدخواه سیه بخت غراب
هوش مصنوعی: ای پرنده خوشبخت که در این باغ زیبا شاهباز هستی و رقیب تو، درنده بدشانس، کلاغ است.
بادی از جنبش شهبال تو می‌باید و بسکه شود در صف هیجا سپه آشوب ذباب
هوش مصنوعی: بادی که از حرکت بالهای تو برخیزد، کافی است تا در صف مبارزه، شور و هیجان ایجاد کند.
بال بگشای که از گلشن روم آمده‌اندفوجی از صعوه به صباغی چنگال عقاب
هوش مصنوعی: بپرواز بیا تا از باغ رومیها، دستهای از بچهپرندگان به دست هنرمندانی که مانند عقاب هستند، آمدهاند.
این مثل ورد زبانهاست که دیر آوردستهست یعنی رهی از صوب تامل به صواب
هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که افراد به تدریج به درک درستی از موضوعی میرسند، به ویژه زمانی که تمرکز و تامل کنند. به عبارت دیگر، با اندکی تأمل و تفکر میتوانند به حقیقت یا واقعیت نزدیکتر شوند.
کار چون هست به هنگامی و وقتی موقوفچه تقدم چه تاخر چه تانی چه شتاب
هوش مصنوعی: هر کاری باید در زمان و فرصت مناسب خود انجام شود، چه زودتر باشد و چه دیرتر؛ هیچیک از این حالتها نباید باعث ناپایداری کار شود.
تیر و شمشیر شوند از عمل خود معزولدر سپاهی که نگاهی کنی از عین عتاب
هوش مصنوعی: در این متن به این موضوع اشاره شده است که افراد در سپاه و جماعتی که به خاطر عملکردهای نادرست و ناپاگان خود به عذاب و توبیخ میپردازند، نمیتوانند از نیروی خود (تیر و شمشیر) استفاده کنند. به عبارت دیگر، وقتی نگاهی به عواقب اعمال خود بیندازند، متوجه میشوند که نتیجهاش از کارایی آن‌ها میکاهد.
ذره ذره مگر از آتش غم افروزیورنه اجرام بر افلاک بسوزند ز تاب
هوش مصنوعی: هر ذره از وجودت را با آتش غم روشن کن، وگرنه اجسام بزرگ هم به خاطر حرارت این احساس میسوزند.
موج بحر غضبت خیمه و خر گاه عدوعنقریب است که آورده فرو همچو حباب
هوش مصنوعی: غضب تو مانند یک موج بزرگ است که دشمنان را در چادر خود جای خواهد داد و به زودی آن‌ها را نابود خواهد کرد، درست مانند حبابی که به زمین میافتد و میترکد.
محتشم دعوت خود کن یزک لشگر و سازخانهٔ دشمن خان پیشتر از حرب خراب
هوش مصنوعی: محتشم، به میهمان خود استقبال کن و لشگریان را بفرست تا قبل از جنگ، خانهٔ دشمن را خراب کنند.