رباعی شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مقایسه قد و زیبایی انسان‌ها می‌پردازد. او می‌گوید که دستانی که می‌توانند درخت بلندی به اندازه قد یک آدم بکارند، نمی‌توانند نخی به نازکی قد کسی که به خاطر جذابیتش شناخته می‌شود بکارند. اگر زیبایی و نازکی‌اش را آزاد بگذارند، همانند نسیم صبح به راحتی می‌جنبد و پراکنده می‌شود.
آن دست که نخل قد آدم ریزدنخلی به نزاکت قدت کم ریزد
هوش مصنوعی: دست کسی که درختان بلند و تنومند میکارد، نمیتواند درختی به لطافت و ظرافت قامت تو پرورش دهد.
گر نازکیت به سر و آزاد دهندچون باد صبا بجنبد از هم ریزد
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو را آزاد بگذارند، مانند نسیم صبحگاه به راحتی حرکت میکند و همه چیز را به هم میریزد.