شمارهٔ ۵۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق و ناکامی در رسیدن به آن است. شاعر با استفاده از تصاویری مانند مگس و شهد، تمایل عمیق خود به زیبایی‌های معشوق را بیان می‌کند. او می‌خواهد در دنیای شیرینی پر از جذابیت عشق زندگی کند، جایی که هیچ چیزی از زیبایی کاسته نشود. همچنین، از دلایل بی‌تابی و شوق خود به معشوق صحبت می‌کند و به رنج و دشواری‌هایی که در این راه دارد اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بر لزوم حفظ زیبایی و شیرینی عشق تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که محبت واقعی فراتر از قید و بندهاست.
نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائیزان بت نوش دهن چون مگس از حلوائی
هوش مصنوعی: دل شیدای ما به خاطر معشوقی زیبا و شیرین است، اما این عشق را نمی توان با هیچ چیز دیگری پیوند زد، همچون مگسی که فقط به خاطر شیرینی یک حلوا به آن نزدیک میشود و نمیتواند دائماً به آن چسبید.
زانگبین است مگر فرش حریم در اوکه چنین مانده در او پای دل هرجائی
هوش مصنوعی: شاید این فرش که در حریم او منتشر شده، از زنبور عسل باشد که به همین دلیل، پای دل هر بیخبر و بیهدفی در آن جا باقی مانده است.
شکرستان جمال تو چنان می‌خواهمکه در آنجا مگسی را نبود گنجائی
هوش مصنوعی: من زیبایی تو را به قدری میخواهم که در آنجا جایی برای مگس هم نباشد.
ساکنم کن به ره خویش که پر مشکل نیستمور را درگذر شهد سکون فرسائی
هوش مصنوعی: مرا در مسیر خود ساکن کن، زیرا عبور از مشکلات سخت نیست. مانند موری که به راحتی از شهد میگذرد و در آرامش حرکت می‌کند.
بر سر خوان تو بر زهر بنان سائی بهکه به شهد دگران دست و دهان آلائی
هوش مصنوعی: بهتر است بر سر سفرهات با نان تلخ غذایی بخوری تا اینکه با شیرینی دیگران دست و دهانت را آلوده کنی.
بازماند دهن طفل لبن خواره ز شوقهرگه آیند لبان تو به شکر خائی
هوش مصنوعی: دهان کودک شیرخوار از شوق پر است و هر بار که لبان تو به شکر نزدیک میشود، به یاد او میافتد.
محتشم در صفت آری به شکر ریزی توطوطی نیست درین نه قفس مینائی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر میگوید که تو با زیبایی‌های خود و شیرینی گفتارت، در وصفی که از تو میشود، بینظیری. تو مانند طوطیای نیستی که در قفسی محصور باشد، بلکه آزاد و رها هستی.