رباعی شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به قدرت و خلقت خداوند اشاره می‌کند که زمین و آسمان را آفریده است. او همچنین به درد و رنج هایی که انسان‌ها در زندگی متحمل می‌شوند، اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی‌های طبیعی مانند لب‌ها و موهای مشکی نیز اشاره می‌کند و این زیبایی‌ها را در کنار سختی‌های زندگی قرار می‌دهد. در نهایت، به مفهوم خاک و زمین به عنوان محل زندگی انسان‌ها نیز اشاره می‌کند.
آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهادبس داغ که او بر دل غمناک نهاد
هوش مصنوعی: کسی که جهان و آسمانها را به وجود آورد، باری سنگین و دردناکی نیز بر دلهای غمگین قرار داده است.
بسیار لب چو لعل و زلفین چو مشکدر طبل زمین و حقهٔ خاک نهاد
هوش مصنوعی: بسیاری از لب‌ها مانند زعفران و موهای تیره و خوشبو روی زمین در دشت پراکنده شدهاند.