تناجی
خیام نیشابوری

شمارهٔ ۴۴

از آتش و آب و باد و خاکیم همهوز هستیِ خویش، در هلاکیم همه
تا تن با ماست، در مغاکیم همهچون تن برود، روانِ پاکیم همه!