رباعی ۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از اضطراب و حیرت خود در زندگی سخن میگوید. او به اجبار به دنیا آمده و به زندگی ادامه میدهد، اما نمیداند هدف از این آمدن و رفتن چیست. در واقع، او از وجود و حیات چیزی جز شگفتی دریافت نکرده است.
آورد به اِضطرارم اوّل به وجودجز حیرتم از حیات چیزی نفزود
هوش مصنوعی: در شرایط دشواری به دنیا آمدهام و جز شگفتی از زندگی، چیزی به آن اضافه نکردهام.
رفتیم به اِکراه و ندانیم چه بودزین آمدن و بودن و رفتن مقصود؟
هوش مصنوعی: ما به زور وادار به رفتن شدیم و نمیدانیم که هدف از این آمدن و رفتن چه بوده است.