رباعی ۵۷
هوش مصنوعی: این بیت شعر بیانگر این است که وقتی جسم ما از بین میرود و جان ما به عالم دیگری میرود، تنها یک تکه خاک بر جای ما باقی میماند. سپس دیگران بر روی آن خاک، خاک خودش را مینهند و درواقع همه ما در نهایت به خاک تبدیل میشویم.
از تن چو برفت جان پاک من و توخشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو
هوش مصنوعی: زمانی که جان پاک من و تو از بدن جدا شود، دو سنگ بر قبر ما قرار خواهند داد.
و آنگه زِ برایِ خشتِ گورِ دگراندر کالبدی کشند خاکِ من و تو!
هوش مصنوعی: سپس، وقتی که برای تأمین خاک قبری دیگران، بدن ما را زیر خاک خواهند برد.