غزل شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد تنهایی رنج می‌برد و نیاز به همراهی دارد. او از تلخی زندگی و طعم تلخ ناشی از دوری معشوق می‌گوید و از دیگران نمی‌خواهد که او را پند دهند، زیرا در این وضعیت او به عشق خود مست شده است. شاعر به وضعیت بیمارگونه دل خود اشاره می‌کند و دیگر امیدی به بهبود ندارد. او معتقد است که عشق، بهایی دارد و در این بار نمی‌تواند زنجیری باشد، بلکه باید آن را آزاد بگذارد.
دگر از درد تنهایی، به جانم یار می‌بایددگر تلخ است کامم، شربت دیدار می‌باید
هوش مصنوعی: از درد تنهایی دیگر نمیتوانم تحمل کنم؛ به همراهی و یاری نیاز دارم. حالا که تلخی در کامم نشسته، باید طعمی شیرین از دیدار کسی بیابم.
ز جام عشق او مستم، دگر پندم مده ناصح!نصیحت گوش کردن را دل هشیار می‌باید
هوش مصنوعی: من از عشق او سرمست و شادابم، دیگر نیازی به نصیحت از سوی تو نیست! چون برای گوش دادن به نصیحت، دل بیدار و هوشیار لازم است.
مرا امید بهبودی نماندست، ای خوش آن روزیکه می‌گفتم: علاج این دل بیمار می‌باید
هوش مصنوعی: دیگر امیدی به بهبود پیدا نکردم، خوش به حال آن روزی که می‌گفتم: باید درمانی برای این دل بیمار وجود داشته باشد.
بهائی بارها ورزید عشق، اما جنونش رانمی‌بایست زنجیری، ولی این بار می‌باید
هوش مصنوعی: عشق بارها به قیمتهای مختلف آزمایش شد، اما نباید دیوانگی آن را محدود کنند. اما این بار باید به گونهای متفاوت عمل کرد.