غزل شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره گروهی از انسان‌هاست که از عالم الست (مفهوم وجود و خدایی) ربوده شده‌اند و هنوز در آن حال به سر می‌برند. آنها با چشیدن شربت بیخودی، از ترس و امید رها شده و به سرعت از دنیای وجود جدا می‌شوند. در جستجوی مقام اصلی خود هستند و دل آنان نه به دنیا بلکه به معشوق و دوست متصل است. این افراد از خود خالی شده و تنها به دوست باقی مانده‌اند، در حالی که دیگران همچنان به خودپرستی مشغول‌اند. این طایفه به توحید و یکتاپرستی می‌پردازند.
آنها که ربودهٔ الستنداز عهد الست باز مستند
هوش مصنوعی: افرادی که در عالم ازلی و غیبی دچار حالت عشق شده‌اند، هنوز تحت تأثیر و اشتیاق آن زمان قرار دارند.
تا شربت بیخودی چشیدنداز بیم و امید، باز رستند
هوش مصنوعی: هنگامی که از نوشیدنی بیخودی و مستی چشیدند و تحت تأثیر ترس و امید قرار گرفتند، دوباره به حالت عادی و هوشیاری بازگشتند.
چالاک شدند، پس به یک گاماز جوی حدوث، باز جستند
هوش مصنوعی: آنها به سرعت و چابکی رفتار کردند و به راحتی از مرز آغاز یک واقعه عبور کردند.
اندر طلب مقام اصلیدل در ازل و ابد نبستند
هوش مصنوعی: در جستجوی جایگاه واقعی خود، دل هیچگاه در آغاز و پایان متوقف نمیشود.
خالی ز خود و به دوست باقیاین طرفه که نیستند و هستند
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که شخصی در تلاش است تا خود را از تمام وابستگیها و خودخواهیها خالی کند و تنها به دوستی و محبت توجه کند. جالب اینجاست که در این حالت، انسانها ممکن است ظاهراً غایب باشند، اما در واقع در درون و در ارتباطات عمیق انسانی، همواره حضور دارند.
این طایفه‌اند، اهل توحیدباقی، همه خویشتن پرستند
هوش مصنوعی: این گروه، افرادی هستند که به یگانگی خداوند معتقدند و در عین حال همگی به خودپرستی مشغولند.