غزل شمارهٔ ۱۳

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زمانه و مشکلاتی که به او تحمیل شده گله‌مند است. او احساس می‌کند که به خاطر اجرای عدالت و شرافتش، مورد بی‌محلی قرار گرفته و نسبت به کسانی که به او ارتباط دارند، شرمسار است. شاعر به باد صبا می‌گوید که سخنی شنیده که او را از خود بی‌زار کرده است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در مواقعی انسان حق دارد از درد و غم خود شکایت کند. شاعر بر این باور است که اگر از غم گریه کند، حق دارد، زیرا او انسانی ارزشمند است که ویژگی‌هایش در هر جا ذکر می‌شود. او از دیگران می‌خواهد که قدر او را بشناسند و او را به بها و ارزش واقعی‌اش بشناسند.