رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دلبستگی و غم عشق می‌گوید. او به محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در اثر غم عشق، نه می‌داند چگونه خود را نگه دارد و نه می‌تواند از این حال رهایی یابد. او از تصمیم خود برای باختن دل و دینش به خاطر این غم می‌گوید، اما در نهایت فقط غم باقی مانده است.
از دست غم تو، ای بت حور لقانه پای ز سر دانم و نه، سر از پا
هوش مصنوعی: از شدت غم تو، ای زیبای ملاقات، نه میتوانم بر زمین بایستم و نه میتوانم از خودم سر بلند کنم.
گفتم دل و دین ببازم، از غم برهماین هر دو بباختیم و غم ماند به جا
هوش مصنوعی: به خودم گفتم که عشق و ایمان را فدای این غم کنم، ولی در نهایت نه تنها عشق و ایمان را از دست دادم، بلکه غم همچنان باقی ماند.