رباعی شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دیدار یک معشوق زیبا و دلربا صحبت میکند که ناگهان وارد میشود و به سرعت میرود. شاعر از او میپرسد که چه زمان دیگری میتواند او را ببیند و معشوق پاسخ میدهد که فقط در وقت سحر و در خواب ممکن است او را ببیند.
دوش از درم آمد آن مه لاله نقابسیرش نه بدیدیم و روان شد به شتاب
هوش مصنوعی: دیروز شب، آن چهره زیبا و دلنشین از در وارد شد، ولی ما نتوانستیم به خوبی او را ببینیم و خیلی زود رفت.
گفتم که : دگر کِیَت بخواهم دیدن؟گفتا که: به وقت سحر، اما در خواب
هوش مصنوعی: به کسی گفتم: چه زمانی دوباره تو را میتوانم ببینم؟ او پاسخ داد: صبح زود، اما فقط در خواب.