رباعی شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود اشاره می‌کند و او را به زلف‌هایش تشبیه می‌کند که دل او را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که در خواب او را رها نکند، زیرا بیدار شدن می‌تواند باعث افزایش اضطراب و ناراحتی دلش شود. در واقع، شاعر به ترس و دلهره‌ای که از بیدار شدن و جدایی از محبوب دارد، اشاره می‌کند.
ای برده به چین زلف، تاب دل منوی کشته به سحر غمزه، خواب دل من
هوش مصنوعی: ای محبوبی که زلفهایت به چین میخورد و دل من را به تپش میآورد، تو که با چشمان فریبندهات مرا کشتهای، خواب و آرزوی دل منی.
در خواب، مده رهم به خاطر که مبادبیدار شوی ز اضطراب دل من
هوش مصنوعی: در خواب به تو فکر نکن که نکند وقتی بیدار شوی دل من مضطرب شود.