شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به یاس و اندوه ناشی از دوری معشوق می‌پردازد. شاعر با توصیف زیبایی و جذابیت چهره معشوق، از تاثیری که او بر گل‌ها و باغ‌ها دارد سخن می‌گوید. دوست‌داشتن معشوق به دل شاعر آتش می‌زند و او را در عذاب و جنون فرو می‌برد. همچنین، شاعر به تاثیر غم و درد عشق بر وجودش اشاره دارد و بر این باور است که عشق واقعی نیازمند رهایی از خود و رسیدن به وصال است. در نهایت، او به آرزوهایش برای وصال اشاره کرده و از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید.
ای رفته رونق از گل روی تو باغ رانزهت نبوده بی رخ تو باغ و راغ را
هوش مصنوعی: ای کسی که زیباییات از گل رویت رفته است، باغ بدون چهرهی تو مانند باغ و درختان دلانگیز نیست.
هر سال شهر را ز رخت در چهار فصلآن زیب و زینت است کزا شکوفه باغ را
هوش مصنوعی: هر سال در شهر، در چهار فصل، زیبایی و زینت خاصی وجود دارد که به خاطر شکوفههای باغ است.
در کار عشق تو دل دیوانه را خردزآن سان زیان کند که جنون مر دماغ را
هوش مصنوعی: در عشق تو، دل دیوانه به شدت آسیب میبیند، به گونهای که جنون عقل را از بین می‌برد.
زردی درد بر رخ بیمار عشق تواصلیست آنچنانکه سیاهی کلاغ را
هوش مصنوعی: رنگ زرد روی صورت بیمار عشق تو نشانهای است که به اندازه سیاهی پر کلاغ اهمیت دارد.
دلرا برای روشنی و زندگی، غمتچون شمع را فتیل و چو روغن چراغ را
هوش مصنوعی: دل را برای روشنی و زندگی، غم تو مانند فتیله شمع و مانند روغن چراغ است. غم تو باعث روشنایی و زندگی در دل میشود.
اول قدم ز عشق فراغت بود ز خودمزد هزار شغل دهند این فراغ را
هوش مصنوعی: در ابتدا، عشق انسان را از خود آزاد میکند، به گونهای که با این آزادی، پاداشهای بسیاری از کارهای گوناگون را دریافت میکند.
از وصل تو نصیب برد سیف اگر دهندطوق کبوتر و پر طاوس زاغ را
هوش مصنوعی: اگر به سیف برسانند، او از وصال تو بهرهمند میشود، هرچند که زاغ چرایی از طوق کبوتر و پر طاوس را به دست آورد.