شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: غزل به عواطف عاشقانه و درد فراق اشاره دارد. شاعر در مضامین غزل از حال پریشان خود به خاطر دوری معشوق سخن می‌گوید و احساس ناامیدی و بی‌قراری را در حضور و غیبت او بیان می‌کند. او از کام دل‌تنگی و آرزوی وصال می‌گوید و به حسرت ایام خوشی که در کنار معشوق بوده اند، می‌پردازد. شاعر با تصویرسازی‌هایی از زیبایی‌های بهار و گل، حال خویش را توصیف می‌کند و به ناتوانی خود در برابر عشق اعتراف می‌کند. در نهایت، او از درد جدایی و نیاز به حضور دوست و معشوقش سخن می‌گوید و خواستار تسکین درد فراق است.
ای نبرده وصل تو روزی به مهمانی مراهیچت افتد کز فراق خویش برهانی مرا؟
هوش مصنوعی: اگر تو روزی به مهمانی من نیایی، هیچ چیز باعث نخواهد شد که من از دوری تو رها شوم.
در هلاک من چو هجرانت سبک‌دستی نکردبر درت از بهر وصل است این گران‌جانی مرا
هوش مصنوعی: وقتی که از تو دور شدم، مرگ من را راحتتر نکردی و حضور تو در زندگیام برایم خیلی ارزشمند است.
من به پای جست و جوی از بهر تو برخاستملطف باشد گر بگیری دست و بنشانی مرا
هوش مصنوعی: من به خاطر تو به دنبال چیزی هستم، اگر لطف کنی دست مرا بگیری و به آرامی بنشانی.
تو اگر آیی و گرنه من ترا خوانم مداممن چو نامه تا نمی‌آیم نمی‌خوانی مرا
هوش مصنوعی: اگر تو بیایی یا نیایی، من همیشه به یاد تو هستم. من مانند یک نامهام که تا زمانی که نیایی، مرا نمی‌خوانی.
هر بهاری پیش ازین مانند بلبل در خزانبرنمی‌آمد نفس از بی‌گلستانی مرا
هوش مصنوعی: هر بهاری قبل از این، همچون بلبل در زمستان، به من نمیرسید که از نبودن گلزار، نفس کشیدن برایم دشوار بود.
می‌زنم بر بوی تو اکنون نوا چون عندلیبکاش بشکفتی گلی زین بلبل‌الحانی مرا
هوش مصنوعی: اکنون به یاد تو آهنگ می‌زنم، مانند بلبل. ای کاش گلی از تو شکوفا میشد تا این بلبل بتواند نغمهای را برای تو بخواند.
من به آب صبر ازین گل شسته بودم پای روحدست دل انداخت اندر ورطهٔ جانی مرا
هوش مصنوعی: من با آب صبر از این گل خود را شستم و روح و دلم را در چالشی عمیق و دشوار رها کردم.
من چراغ مرده‌ام تو مجلس‌افروزی چو شمعبر دهانم نه لبی تا زنده گردانی مرا
هوش مصنوعی: من مانند چراغی هستم که خاموش شدهام و تو در این محفل نورافکنی میکنی. مثل شمعی که بر لبانم است، اما هیچ کس نیست که مرا زنده کند.
آفتابی در شرف من همچو ماهم در خسوفروشنایی نیست بی آن روی نورانی مرا
هوش مصنوعی: وجود من مانند ماهی است که در حال خسوف قرار دارد، یعنی در روشنایی واقعی چیزی از خود ندارد و تنها با چهرهام است که میتوانم نور را حس کنم. بغیر از آن چهرهی نورانی، هیچ روشنی در من نیست.
از جهان بیزار گشتم چون بدیدم کوی دوستاز عمارت کی کشد خاطر به ویرانی مرا
هوش مصنوعی: از دنیا دلزده شدم، زیرا وقتی کوی محبوب را دیدم، دیگر هیچگونه توجهی به ویرانیام ندارم.
واله و حیران تو من بنده تنها نیستمخود کجا باشد به استقلال سلطانی مرا
هوش مصنوعی: من تنها نیستم که به تو چسبیدهام و حیران توام؛ خود را در استقلال و عظمت تو کجا میتوانم پیدا کنم؟
در فراخای جهان از ازدحام عاشقانجای جولانی نماند از تنگ میدانی مرا
هوش مصنوعی: در وسعت جهان، به دلیل شلوغی و ازدحام عاشقان، دیگر جایی برای عرض وجود و حرکت من باقی نمانده است، مانند این که در یک میدان تنگ گیر کرده باشم.
ای ز صحت بی تو رنجوری، به راحت کن بدلزحمتی کاندر ره است از سیف فرغانی مرا
هوش مصنوعی: ای کسی که بدون تو در رنج و درد به سر میبرم، لطفاً به من آرامش عطا کن. زحمتی که در این مسیر تحمل میکنم، از ناملایمات زندگی است که به خاطر تو به وجود آمده است.