شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی حسرت و دلتنگی شاعر برای یک آشنای محبوب است. او از جدایی و فقدان این شخص ناراحت است و خود را مانند پرنده‌ای محبوس می‌داند که آرزوی رهایی دارد. شاعر اشاره می‌کند که بدون محبوبش نور و روشنایی را نمی‌بیند و دلش به شدت برای او تنگ شده است. او خود را مانند پروانه‌ای می‌داند که در پی شمع زیبایی محبوب می‌گردد. احساس او از فقدان آن محبوب عمیق و دردناک است و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها چاره‌اش در وصال با اوست.
ای به دل کرده آشنایی رابرگزیده ز ما جدایی را
هوش مصنوعی: ای کسی که به دل من نزدیک شدهای، جدایی از ما را انتخاب کردهای.
خوی تیز ازبرای آن نبودکه ببرند آشنایی را
هوش مصنوعی: سریع و تند بودن به این خاطر نیست که دوستان را دور کنند.
در فراقت چو مرغ محبوسمکه تصور کند رهایی را
هوش مصنوعی: در جدایی تو، مانند پرنده‌ای در قفس هستم که فقط میتواند به آزادی فکر کند.
مژه در خون چو دست قصابستبی‌تو مر دیده سنایی را
هوش مصنوعی: چشم من بدون تو به اندازه مژهای در خون غرق شده است، مثل دستی که قصابان برای بریدن گوشت استفاده میکنند.
شمع رخساره تو می‌طلبمهمچو پروانه روشنایی را
هوش مصنوعی: من همچون پروانه‌ای که به سمت نور جذب میشود، زیبایی و روشنایی چهرهات را میطلبم.
آفتابی و بی‌تو نوری نیستذره‌ای این دل هوایی را
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید هستی و بدون تو حتی یک ذره نور هم در این دل پرباد نیست.
عندلیبم بجان همی جویمبرگ گل دفع بی‌نوایی را
هوش مصنوعی: من مانند بلبل هستم که با جان و دل، به دنبال گل میگردم تا از مشکلات و کمبودها فرار کنم.
بی‌جمالت چو سیف فرغانیترک کردم سخن‌سرایی را
هوش مصنوعی: بدون زیبایی تو، مانند سیف فرغانی، سخن‌سرایی را ترک کردم.
چاره کارها بجستم و دیدچاره وصل است بی‌شمایی را
هوش مصنوعی: برای حل مشکلاتم دنبال راه حل گشتم و متوجه شدم که تنها راه به وصال رسیدن است، حتی بدون حضور تو.