شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر با بیان عواطف عاشقانه‌اش نسبت به معشوق، به زیبایی و شیرینی لب او اشاره می‌کند. او خود را به فرهاد تشبیه می‌کند که عاشق شیرین است و از بوسه و باده لب معشوق مست می‌شود. در ادامه، شاعر به شکرین بودن لب‌های معشوق و اثر آن بر دل و زبانش اشاره می‌کند، و همچنین نگران حضور محتسب و عواقب ناشی از عشق و مستی‌اش در سال آینده است. در نهایت، شاعر به نوعی از زیبایی و لطافت معشوقش سخن می‌گوید که طبع جنون‌آور او را به تحسین واداشته است.
ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبتمستی امشبم از باده دوشین لبت
هوش مصنوعی: ای عشق من، مانند فرهاد که به شیرین دل باخته است، من هم دلی عاشق دارم. امشب که به یاد لب‌های شیرینت مست و سرحال هستم، روح و جانم از عشقت پر شده است.
نیست شیرین که زفرهاد برای بوسیملک خسرو طلبد شکر رنگین لبت
هوش مصنوعی: هیچ چیز شیرینتر نیست از اینکه فرهاد برای بوسیدن لب‌های زیبای خسرو، شکر رنگین را طلب کند.
وه چه شیرین صنمی تو که دهان من هستتا بامسال خوش از بوسه پارین لبت
هوش مصنوعی: چه شیرین و دلنشین است عشق تو که زبان من را به سخن و حدیث وادار کرده است. تا سال جاری، خوشیام از بوسههای لب توست.
محتسب سال دگر بر سر کویت آردهمچنین بی خودم از باده نوشین لبت
هوش مصنوعی: سال دیگر نگهبان در کوچهات خواهد آمد و من همچنان بیخود و مست از شراب شیرین لبت خواهم بود.
طبع شوریده من این همه شیرین کاریمی کند در سخن امروز بتلقین لبت
هوش مصنوعی: ذهن پریشان و بیقرار من امروز برای تو سخنان شیرینی می‌گوید تحت تأثیر لب‌های تو.
سیف فرغانی چون وصف تو می کرد گرفتطبعم اندر شکر افشاندن آیین لبت
هوش مصنوعی: سیف فرغانی وقتی از تو صحبت میکرد، باعث شد که دلم شکرینی و شیرینی لبت را بخواهد.