شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که سایه‌اش را از سرش برندارد و محبتش را فراموش نکند. او به زیبایی کلامش همچون طوطی اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که او را با یک بوسه و محبت از خود دور نکند. شاعر دلش را به آفتاب تعبیر می‌کند و می‌گوید که دوستش باید با لطفش نور را از دل او دور نکند. او به خاک کوی محبوب و نورانی بودن آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که بدون حضور او، زندگی‌اش خشک و بی‌حاله. در پایان، شاعر از محبوب می‌خواهد که در زمان جدایی از او، او را فراموش نکند و عشقش را از دلش بر ندارد.