شمارهٔ ۳۸۸ - سیف فرغانی

ای منور بروی تو هر چشمدر دلم نور تو چو در سر چشم

هر دم از حسن تو دگر رنگیروی تو جلوه کرده بر هر چشم

مه چو خورشید جویدت هر روزتا برویت کند منور چشم

دست صدقم کشد بمیل نیازخاک پایت چو سرمه اندر چشم

بخیال تو خانه دل راهر نفس می کند مصور چشم

تا مرا در غم تو با لب خشکدل بخون جگر کند تر چشم

هر کرا آب چشم بهر تو نیستهمچو سیلش شود مکدر چشم

بچشم زهرم ار کنی در جامبکشم بارم ار نهی بر چشم

دل چو مست می محبت شدخمر عشق تو بود و ساغر چشم

از سر ناز در چمن روزیای مه لاله روی عبهر چشم

هست در باغ همچو من بیماربهر تو نرگس مزور چشم

هم ز چشم تو خوب منظر رویهم ز روی تو خوب منظر چشم

هرکه دل در تو بست بی بصر استگر گشاید بروی دیگر چشم

پرده بر وی فرو گذار که هستاین دل همچو خانه را در چشم