شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق را بیان می‌کند. او از سرافرازی و خوشبختی ناشی از بودن در کنار محبوب سخن می‌گوید و به دردی که از دوری و فراق می‌کشد، اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی و شکرگزاری از عشق، ناتوانی از تحمل دوری و بی‌کمکی یاران اشاره دارد. او خود را همچون گیاهی بی‌برگ و ضعیف در برابر توفان باد توصیف می‌کند و در نهایت به اجبار و نیاز به وصال محبوب خود می‌پردازد. عشق او به قدری عمیق است که حاضر است همه چیز را فدای آن کند و آرزو دارد روزی در کنار محبوبش باشد.
گر دست رسد روزی در پات سرافشانمهر چند نثارت را لایق نبود جانم
هوش مصنوعی: اگر روزی فرصتی بیابم تا در مقابل تو سر به زیر بگذارم، هرچند که شاید لیاقت نثار کردن تو را ندارم، جانم این خواسته را دارد.
پیش گل سیمینت چون شاخ خزان دیدهبا این همه بی برگی از باد زرافشانم
هوش مصنوعی: در مقابل گل زیبایت مانند شاخهای در پاییز هستم، با این حال از این که از عشق تو بی‌برگ و پژمردهام، به شدت از حسرت و اندوه پُر شدهام.
گفتم که بجمعیت چون آب روانم کنبادی که همی داری چون خاک پریشانم؟
هوش مصنوعی: من گفتم که با جمعیت و همراهی تو مانند آب روانم کن، اما بادی که همراه داری مرا مانند خاکی پراکنده و بیثبات می‌کند.
شکر از تو بدین نعمت ذکریست که کم گویمصبر از تو بدین طاقت کاریست که نتوانم
هوش مصنوعی: از تو سپاسگزارم به خاطر نعمتهایی که به من دادهای، زیرا نمیتوانم تو را به اندازه کافی یاد کنم. همچنین، صبر و تحملی که از تو دارم، به قدری زیاد است که قادر به انجام کارهایم نیستم.
در کار تو از یاران هیچم مددی نایدای جمله مدد از تو مگذار بدیشانم
هوش مصنوعی: در کارهای تو هیچ کمکی از یاران به من نمیرسد، ای همه کمکها، مرا از آنها دور نکن.
گر عشق بیک بازی صد جان ببرد از مندست آن منست ای جان چون با تو همی مانم
هوش مصنوعی: اگر عشق به گونهای باشد که صد جان را از من بگیرد، این جان من است که با تو باقی ماندهام.
زآن صورت جان پرور یادم دهد ای دلبرهر نقش که می بینم هر حرف که می خوانم
هوش مصنوعی: ای دلبر، تو به من یاد میدهی که در هر تصویری که میبینم و هر نوشتهای که میخوانم، جانم را پرورش میدهی.
چون ابر بسی بودم گریان ز فراق توای گل بوصال خود چون غنچه بخندانم
هوش مصنوعی: من مانند ابر، از دوری تو میگریم، ولی وقتی که به وصالت برسم، مانند گل که شکوفه میزند، شاد و خندان خواهیم بود.
شاهین جهانگیری از دام برون رفتهبا دست نمی آیی چندانت که می خوانم
هوش مصنوعی: پرندهای آزاد و قدرتمند به سوی افقهای بلند پرواز کرده است و نمیتوانی او را با دستان خود به خودت نزدیک کنی، هرچند که من تو را صدا میزنم.
من بلبلم و هرگز زین شهره نوانکندبی برگی شاخ گل خامش بزمستانم
هوش مصنوعی: من پرندهای هستم و هرگز از این شهر پر نخواهم گرفت. در این فصل سرد، بیبرگی شاخ گل، نشانگر غم و تنهایی من است.
من در طلب وصلت چون سیف نیم خاکیریگم، نتوان کردن سیراب ببارانم
هوش مصنوعی: من در جستجوی وصل تو مانند تکهای نیمهخاکی و بیحاصل هستم، که حتی باران هم نمیتواند آن را سیراب کند.