شمارهٔ ۴۱۷ - سیف فرغانی

ایا عشقت گرفته عالم جانغمت ریش دلست ومرهم جان

تو شیرین لب همی دانی که ماراچه شور افگنده ای در عالم جان

دل عشاق بردی وترا نیستغم ایشان چو ایشانرا غم جان

غم اندر کوی عشقت همره دلدل اندر کار مهرت همدم جان

زگوهرها که لعلت می فشاندنگین از عشق دارد خاتم جان

برای عشق تو فرزند دل زادزحوای تن و ازآدم جان

زنفخ عشق تو هردم بزایدچو عیسی صد مسیح از مریم جان

چو نفس از درد عشق تو بمیردبباید داشت دل را ماتم جان

بجز شوریده عشق تو نبوددرون پرده تن محرم جان

دلی کز عشق شد روشن نباشدبرو پوشیده سر ملهم جان

برای زایران کعبه دلبرآوردیم آب از زمزم جان

بیابم ملک وصلت گر بگیرمبسان سیف فرغانی کم جان