شمارهٔ ۸۴ - و کتب الیه ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان عشق و ارادت خود به معشوق پرداخته و ابراز می‌کند که جایگاه و ارزش معشوق را در زندگی‌اش به خوبی درک می‌کند. او می‌گوید که به جای گفتارهای بی‌محتوا، جان و دلش را به او تقدیم می‌کند و همه محبت‌ها و احساساتش را به سمت او می‌فرستد. شاعر همچنین از شرمساری و عدم توانایی‌اش در ابراز کامل عشق در برابر بزرگی معشوق می‌گوید و تلاش می‌کند تا کوچک‌ترین بخش از دلش را به معشوق هدیه کند. او به توصیف طبیعت و زیبایی‌های آن می‌پردازد و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تمام گفتارها و احساساتش در راستای فرستادن عشق و ارادت به سوی معشوق است. در واقع، این شعر تجلی بیرونی عشق معشوق و نیاز شاعر به اوست.
بجای سخن گر بتو جان فرستمچنان دان که زیره بکرمان فرستم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به جای گفتن کلامی، جانم را به تو تقدیم کنم، بدان که این مانند فرستادن دانههای زیره به کرمان است؛ یعنی کاری بیفایده و نادرست.
تو دلدار اهل دلی شاید ار منبدلدار صاحب دلان جان فرستم
هوش مصنوعی: شاید تو محبوب افرادی هستی که دلشان به عشق گره خورده، اما من که دل دادهام، جانم را برای دلدادگان فدای تو میکنم.
سخن از تو و جان ز من این به آیدکه تو این فرستی و من آن فرستم
هوش مصنوعی: من از تو سخن میگویم و جانم در اختیار توست؛ این رابطه باعث میشود که تو چیزی را بفرستی و من نیز پاسخی بدهم.
اگر چه من از شرمساری نیارمکه شبنم سوی آب حیوان فرستم
هوش مصنوعی: هرچند به خاطر خجالت نمیتوانم پیامی به آب زندگی بفرستم، اما احساساتم عمیق و واقعی است.
تویی بحر معنی و من تشنهٔ تونگویی زلالی بعطشان فرستم؟
هوش مصنوعی: تو دریايی از معنا و من تشنهٔ تو هستم، چرا به عطش من پاسخ نمیدهی؟
چو قانون فضلم نجاتست جان راشفایی بیمار نالان فرستم؟
هوش مصنوعی: اگر فضیلت من نجاتدهنده است، آیا من نیازی ندارم که جان بیمار و نالان را درمان کنم؟
و گرچه من از حشمت تو نیارمکه پای ملخ زی سلیمان فرستم
هوش مصنوعی: هرچند که من از مقام و شکوه تو در حدی نیستم که بتوانم مانند ملخهایی که در خدمت سلیمان بودند، به تو خدمت کنم.
ازین شمسه نوری بخورشید بخشموزین پنجه زوری بدستان فرستم
هوش مصنوعی: از این نور تابناک یک پرتویی به آفتاب میفرستم و از این قدرتی که دارم پاسخی به دست شما میدهم.
برِ برق رخشنده آتش فروزمسوی ابر غرنده باران فرستم
هوش مصنوعی: به نور درخشان آتش، نشانهای از خودم را به سمت ابرهای غران و بارانزا میفرستم.
بخندد بسی معدن لعل بر منکه خرمهره سوی بدخشان فرستم
هوش مصنوعی: بسیار خندیده میشود بر من که من سنگهای قیمتی را به سوی بدخشان میفرستم.
بکوری کند حمل صاحب بصیرتکه سرمه بسوی سپاهان فرستم
هوش مصنوعی: انسانی که قدرت بینایی و بصیرت دارد، قادر است به درستی مسیر را پیدا کند و در سختیها و تاریکیها نیز راه خود را بیابد، همچنان که سرمه (داروی تقویت چشم) در دست کسی است که میتواند آن را به سمت جایی فرستد که نیاز دارد.
خُواریست گوسالهٔ سامری راسزد گر بموسی عمران فرستم؟
هوش مصنوعی: این جمله به معنای آن است که اگر گوساله سامری که نماد گمراهی و نافرمانی است، به موسی بن عمران ارسال شود، سزاوار است که به او ارائه شود. به عبارتی دیگر، این بیانگر این است که افراد گمراه و نافرمان باید به هدایت و اصلاح فرستاده شوند.
تو نظم مرا خود گهر گیر یکسرپسندم که گوهر سوی کان فرستم؟
هوش مصنوعی: من خود را در دست تو میگذارم و تمام زیباییها و ارزشهای خود را به تو تقدیم میکنم، آیا تو میخواهی که من همواره در کنار تو باشم یا اینکه به مکانی دیگر بروم؟
گر از شاخ بی برگ خود خشک برگیبر آن درخت گل افشان فرستم
هوش مصنوعی: اگر از شاخۀ بیبرگ خود، خوشهای خشک برای آن درخت گلدار بفرستم، امیدوارم که زیباییاش را به او منتقل کنم.
پراگنده گویم شود نام ترسمبدان جمع اگر زین پریشان فرستم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم با گفتن واژهها و الفاظ پراکنده، نامی از ترس خود ببرم، از این که نتوانم به درستی بیان کنم و همه چیز را به هم بریزم، میترسم.
بریحان گری عیب باشد اگر منسوی باغ فردوس ریحان فرستم
هوش مصنوعی: اگر من به باغ بهشت گلهای خوشبو بفرستم، این کار ایرادی نخواهد داشت.
منم مالک آتش طبع حاشاکه خاشاک گلخن برضوان فرستم
هوش مصنوعی: من صاحب شعلههای آتش درون خودم هستم و هرگز اجازه نمیدهم که خاکستر و زبالههای آتش به بهشت ملحق شود.
چه عذر آورم گر طنین مگس راسوی بلبلان سحرخوان فرستم
هوش مصنوعی: چه دلیلی دارم اگر صدای مگس را به سمت بلبلان خواننده صبح ارسال کنم؟
تبر خورده شاخی بگلزار بخشمخزان دیده برگی ببستان فرستم
هوش مصنوعی: من枝 شکستهام را به گلزار هدیه میزنم و از آنجا که خزان را دیدهام، برگی از بهار را به باغ میفرستم.
کواکب بخندند چون صبح بر منکه ذره بخورشید تابان فرستم
هوش مصنوعی: ستارهها چون صبح به من میخندند که من ذرهای از نور خورشید درخشان برایشان میفرستم.
شفق وارم از شرم رو سرخ گرددکه کوکب بر ماه تابان فرستم
هوش مصنوعی: من چون شفق از شرم سرخ میشوم، وقتی که تصمیم میگیرم ستارهای را به سمت ماه تابان بفرستم.
تو ای یوسف مصر دولت نگوییبشیری بمحزون کنعان فرستم؟
هوش مصنوعی: ای یوسف مصر، آیا نمیتوانی نوید خوشی را به من برسانی و غم کنعان را برطرف کنی؟
تنی را که رنجیست راحت نمایمدلی را که دردیست درمان فرستم
هوش مصنوعی: من به کسی که در رنج است، آرامش میبخشم و برای دل کسی که درد دارد، درمانی میآورم.
سوی سیف فرغانی آن مخلص خودچو دانا خطابی بنادان فرستم
هوش مصنوعی: به سمت سیف فرغانی، آن خدمتگزار خودم، پیامی میفرستم به دانایان که باید از نادانان فراگیرند.
بمن گر سخن از پی آن فرستیکه تا من سخن در خور آن فرستم
هوش مصنوعی: اگر بخواهی با من حرف بزنی، باید آنقدر آماده باشی که من هم بتوانم با کلامی مناسب پاسخ دهم.
صف لشکر من ندارد سواریکه با رستم او را بمیدان فرستم
هوش مصنوعی: هیچ کس در سپاه من نیست که بتوانم او را به میدان بفرستم تا با رستم مبارزه کند.
من از همت تو چو آنجا رسیدمکه بار فصاحت بسحبان فرستم
هوش مصنوعی: من از تلاش و اراده تو به جایی رسیدم که میتوانم اندیشههای خود را به زیبایی و شیوا بیان کنم.
بمنشور سلطان ولایت گرفتمخراج ولایت بسلطان فرستم
هوش مصنوعی: من از قدرت و مقام سلطنت بهرهمند شدم و در برابر این مقام، مالیات آن را به پادشاه خواهم پرداخت.