شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت و مقام درویشان و اهمیت محبت و دوستی آنها در زندگی اشاره دارد. شاعر از خواننده می‌خواهد که از دنیای مادی خود خارج شود و به جستجوی درویشان بپردازد تا نور محبت را در چهره‌شان بیابد. او ادعا می‌کند که درویشان با وجود نداشتن ثروت مادی، گنجینه‌ای از روحانیات و معانی عمیق دارند. هرچند جهان مملو از بازی‌ها و زرق و برق است، اما ارزش واقعی در ارتباط با درویشان و فهم معنای واقعی زندگی نهفته است. شاعر بر این باور است که نزدیک شدن به درویشان باعث می‌شود انسان به عمق وجودی خود پی ببرد و از اندوه و غم رهایی یابد. در نهایت، درویشان منبعی از فضیلت، نور و سعادت‌اند و هر که به آنها نزدیک شود، زندگی‌اش دگرگون خواهد شد.