شمارهٔ ۱۲۵ - قطعه
هوش مصنوعی: این شعر به مفاهیم دنیا و آخرت می‌پردازد. بیان می‌کند که مال و ثروت دنیا با خود به آخرت نمی‌رود و تنها در صورتی ارزش و فایده دارد که در راه نیکوکاری و احسان مصرف شود. اگر انسان به مال خود به درستی رسیدگی نکند و آن را برای خیر خرج نکند، در قیامت در برابر اعمالش مجازات خواهد شد. در نهایت، اهمیت بخشش و کمک به دیگران مورد تأکید قرار می‌گیرد.
مال دنیا به آخرت نرودگر نه صرفش کنی به احسانی
هوش مصنوعی: مال و ثروت دنیوی به دنیای آخرت منتقل نمیشود، مگر اینکه آن را در راه نیکی و خیر صرف کنی.
با تو اینجا نماند ار از خیرنگماری بر او نگهبانی
هوش مصنوعی: اگر تو به آنجا توجه نکنید و از آن نگهداری نکنی، جایی برای ماندن با تو نخواهد بود.
در قیامت زند بر آتشت آبگر تو اینجا به کس دهی نانی
هوش مصنوعی: اگر در دنیا به کسی نانی بدهی، در روز قیامت آتش دوزخ بر تو سرد خواهد شد و بر تو آب خواهد ریخت.