غزل شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات و مکانت انسانی در عشق و دیوانگی می‌پردازد. شاعر از زلف معشوقه‌اش سخن می‌گوید که بر فرزانگی و عقلش تأثیر گذاشته است. او می‌گوید که از عشق به معشوق به بیگانگی و مجنون‌وارگی دچار شده و در این عرصه هیچ‌کس به مردانگی او نمی‌رسد. همچنین اشاره می‌کند که او و یارانش مانند پرنده‌هایی اسیر در دام عشق هستند و دیگران بی‌خبر از درد و رنج آن‌ها زندگی می‌کنند. شاعر در نهایت اشاره می‌کند که عشق و زیبایی معشوق، الهام‌بخششان بوده و همه چیز را به آتش کشیده و شمعی که موجب نور و گرما برای پروانه‌ها بوده است.
ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ماوین سلسله سرمایهٔ دیوانگی ما
هوش مصنوعی: ای زلف تو باعث بر هم خوردن خرد و عقل ما شده است و این زنجیر، نشانهٔ سرمایه و گنجینهٔ دیوانگی ماست.
سر بر دم تیغ تو نهادیم به مردیکس نیست درین عرصه به مردانگی ما
هوش مصنوعی: ما جان خود را به خطر انداختیم و در میدان شجاعت تنها کسی که به مردانگی ما برسد وجود ندارد.
با ما نشدی محرم و از خلق دو عالمسودای تو شد علت بیگانگی ما
هوش مصنوعی: تو با ما دوست و نزدیک نشدی و به همین دلیل، عشق و آرزوی تو در دل دیگران باعث شد که ما احساس بیگانگی کنیم.
آن مرغ اسیریم به دام تو که خوردندمرغان گلستان غم بی دانگی ما
هوش مصنوعی: ما مانند پرندهای در قفسی هستیم که در دام تو افتادهایم، در حالی که پرندگان آزاد گلستان عشق، غم و بیخبری ما را میخورند.
گفتم که کسی نیست به بیچارگی منگفتا که بتی نیست به جانانگی ما
هوش مصنوعی: من گفتم کسی به درد و رنج من نمی‌رسد، او پاسخ داد که هیچ معشوقی به زیبایی و دلربایی ما نیست.
گفتم که بود قاتل صاحب‌نظران، گفتچشمی که بود منشا مستانگی ما
هوش مصنوعی: گفتم که چه کسی میتواند قاتل اندیشمندان باشد، او پاسخ داد که چشمی که باعث شگفتی و سرمستی ماست، همان منبع این موضوع است.
عالم همه را سوخت به یک شعله فروغیشمعی که بود باعث پروانگی ما
هوش مصنوعی: جهان را شعلهای از نور یک شمع سوزانده است که همین شمع باعث شده ما پروانهوار حول آن بچرخیم.