غزل شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او خود را همچون غریبی تصور می‌کند که به خاطر زلف محبوبش به ورطه مشکلات افتاده است. شاعر به ناکامی دل باختگان و پیام‌های عشق می‌پردازد و می‌گوید که چشمش از نور خورشید و ماه پوشیده است چون محبوبش به او توجهی ندارد. همچنین به فتنه‌هایی اشاره می‌کند که ناشی از زیبایی چشم محبوب است و نشان می‌دهد که حتی افرادی که به اصول پایبندند، در برابر جذبه عشق ناتوانند. او در پایان به رمز و راز عشق و غم‌های ناشی از آن اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که اشعار و نامش از درد عاشقانه‌اش متأثر شده است.