غزل شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از چراغی سخن می‌گوید که پروانه‌های زیادی را به خود جذب کرده، و نشان می‌دهد که این روشنی از سوز و ساز عشق سرچشمه می‌گیرد. شاعر همچنین به دوری و اشتیاق در عشق اشاره می‌کند و از زنجیر زلف معشوق می‌گوید که دل را گرفتار کرده است. خبر از آن دارد که دل‌ها به خاک پای محبوب افتاده‌اند و توصیف می‌کند که چگونه زندگی و خوشی‌های مردم تحت تأثیر جاذبه این عشق قرار دارد. در نهایت، شاعر غم و شوق خود را به معشوق ابراز می‌کند و به نوعی از اعجاز و جذبه وجود او سخن می‌گوید، و در آخر به روشنایی‌ای که در خانه این معشوق وجود دارد، اشاره می‌کند.
چراغی کاین همه پروانه داردیقین کز سوز ما پروا نه دارد
هوش مصنوعی: چراغی که اینقدر پروانه دارد، بیتردید از درد و سوز ما باکی ندارد.
نه چشمش مردمان را سرخوشی‌هاستخوشا دوری که این پیمانه دارد
هوش مصنوعی: نه، چشمانش برای دیگران شادی نمیآورد; خوشا به حال کسی که از او دور است، چرا که او همیشه در حال نوشیدن است.
ز زنجیر سر زلفش توان یافتکه کاری با دل دیوانه دارد
هوش مصنوعی: با نگاه به موهای پیچیدهاش میتوان فهمید که دل دیوانهام را در دست دارد و با آن بازی می‌کند.
دل خلقی به خاک او گرفتارچه خرمن‌ها کز این یک دانه دارد
هوش مصنوعی: دلهای مردم به عشق او اسیر شدهاند، چه برکتها و نعمتهای فراوانی که از این یک دانه به دست آمده است.
هر آن دل کآشنای کوی او گشتچه باک از شنعت بیگانه دارد
هوش مصنوعی: هر دلی که وارد کوی او شد، نگران آلودگی و بیگانگی نیست.
جهانی سرخوش از افسانهٔ اوستچه افسونی در این افسانه دارد
هوش مصنوعی: جهان به خاطر داستان او شاداب و خوشحال است، زیرا در این داستان جادو و سحری نهفته است.
غمش هر لحظه می‌کاود دلم رامگر گنجی در این ویرانه دارد
هوش مصنوعی: دل من هر لحظه به خاطر غمش درد میکشد، اما شاید در این ویرانه، چیزی با ارزش و گرانبها وجود داشته باشد.
ز اعجاز دم عیسی عیان استکه این فیض از لب جانانه دارد
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که معجزههای عیسی به وضوح نشاندهندهی این است که این نعمت و رحمت، از وجود و سخنان جانان ناشی میشود.
فروغی فارغ است از ماه گردونکه ماهی امشب اندر خانه دارد
هوش مصنوعی: أشعار بیان می‌کند که فرزانگی و آرامش ذهن، از تعلقات دنیا برکنار است. در این شب، ماهی در خانهای وجود دارد که نشان از نور و زیبایی دارد، و در عین حال، احساس بینیازی از فریضههای دنیوی را تداعی می‌کند.