غزل شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی‌های آن است. شاعر از حالاتی صحبت می‌کند که در می‌خانه گذرانده و به خوشی و لذت روزها و شب‌هایی اشاره دارد که در کنار معشوق بوده است. او به تلخی و شیرینی عشق اشاره می‌کند و از تأثیر عمیق معشوق بر زندگی‌اش می‌گوید. همچنین، شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و عشق را فراتر از مذهب و عقاید می‌داند. در نهایت، عشق را به عنوان اصلی‌ترین و ناب‌ترین احساسات بشری مطرح می‌کند.
به کویش دوش یا رب یا ربی بودکه را یارب ندانم مطلبی بود
هوش مصنوعی: در شب گذشته در کوی او، ای پروردگار، چیزی شنیدم که نمیدانم چه بود.
شب و روزی که در می‌خانه بودیمز حق مگذر که خوش روز و شبی بود
هوش مصنوعی: شب و روزهایی که در می‌خانه گذشت، فراموش نکن که چه زمان خوب و خوشی بود.
کسی داند حدیث تلخ کامیکه جانش بر لب از شیرین لبی بود
هوش مصنوعی: کسی از درد و رنج من خبر دارد که وقتی به شیرینی زندگی میاندیشد، جانش در خطر است.
نبودم تیره‌روز از عشق آن ماهبه چرخم گر فروزان کوکبی بود
هوش مصنوعی: اگر آن ماه در آسمان عاشق من نبود، من در زندگیام براثر عشق او تیره‌روز نمیشدم؛ مگر اینکه ستارهای درخشان به دور من میچرخید.
بهای اشک سیمینم ندانستنمی‌دانم چه سیمین غبغبی بود
هوش مصنوعی: بهای اشکهای زیبا و نازک من را کسی نمیدانست و نمیدانم آن زیبایی و نازکدامنی از کجا بود.
رخ زیبای او در چنبر زلفتو پنداری قمر در عقربی بود
هوش مصنوعی: صورت زیبا و دلربای او را در میان زنجیرهای موهای تو همچون ماهی در میان توری از عقرب تصور کن.
از آن رو کافر عشقم فروغیکه عشق اولی تر از هر مذهبی بود
هوش مصنوعی: عشق من به قدری قوی و عمیق است که مهمتر از هر دینی و اعتقادی به نظر میرسد.