غزل شمارهٔ ۳۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که از چشم‌های معشوقش بیمار و دردمند است و احساس ایمنی و آرامش را در کنار او تجربه می‌کند. معشوق به شاعر می‌گوید که برود، اما او نمی‌تواند از او جدا شود زیرا به او وابسته است. از زیبایی‌های معشوق مانند ابرو و مو می‌گوید که باعث خستگی و گرفتاری او شده‌اند. شاعر در زندگی عاشقانه‌اش هم در عین ذلت، دارای عزت است و در دوگانگی‌های عشق، هم پست و هم بلند است. او به ملامت معشوق می‌پردازد که تنها از او انتقاد می‌کند و خود را تأیید نمی‌کند. در عین حال، شاعر هرگز از یاد معشوق غافل نمی‌شود و در هر حالتی که باشد، عشق به او را فراموش نمی‌کند. در پایان، او به زیبا و تلخ بودن عشق اشاره می‌کند و تجربه‌های شیرین و تلخ خود در عشق را بیان می‌کند.
تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیمهم ایمن از بلاییم، هم فارغ از گزندیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر چشمان جذاب تو دچار درد و رنج هستیم، اما در عین حال از خطرات و آسیبها در امانیم و بیخیال از مشکلات زندگی هستیم.
گفتی برو ز کویم تا پای رفتنت هستزین جا کجا توان رفت زیرا که پایبندیم
هوش مصنوعی: گفتی که برو از کوی من، تا زمانی که هنوز پای رفتنت هست. اما از اینجا کجا میتوانم بروم، زیرا که به تو وابستهام.
از طاق ابروانت وز تار گیسوانتهم خسته کمانیم، هم بسته کمندیم
هوش مصنوعی: از قوس ابروهایت و از تارهای موهایت هم دلباختهام و هم اسیر عشقت شدهام.
در دعوی محبت هم خوار و هم عزیزیمدر عالم مودت هم پست و هم بلندیم
هوش مصنوعی: در عشق و محبت گاهی احساس حقارت و شکست دارم و گاهی هم احساس بزرگی و ارزشمند بودن. در روابط محبتآمیز، هم در موقعیت پایین قرار دارم و هم در جایگاه بالا.
او جز ملامت ما بر خود نمی‌پذیردما جز سلامت او بر خود نمی‌پسندیم
هوش مصنوعی: او هیچ چیزی را جز سرزنش ما قبول نمی‌کند و ما هیچ چیز دیگری جز سلامت او را نمی‌پسندیم.
در عین تیرباران چشم از تو برنبستیمدر وقت دادن جان دل از تو برنکندیم
هوش مصنوعی: ما در شرایط سخت و دشوار امتیاز تو را فراموش نکردیم و حتی در زمانی که جانمان خطر داشت، عشق و محبت تو را از دل بیرون نکردیم.
وقتی نشد که بی دوست بر حال خود نگرییمروزی نشد که در عشق بر کار خود نخندیم
هوش مصنوعی: وقتی نتوانستیم بدون دوست به خودمان نگاه کنیم، روزی هم نشد که در عشق به کار خود بخندیم.
گو از کمان مزن تیر کز دل به خون تپیدیمگو از میان مکش تیغ کز کف سپر فکندیم
هوش مصنوعی: نمیخواهیم که تیر را از کمان بگذاری، چون دل ما از درد و رنج پر خون است. همچنین درخواست میکنیم که تیغ را از وسط برداری، زیرا ما سلاح خود را زمین گذاشتهایم.
با قهر و لطف معشوق در عاشقی فروغیهم چشمه‌سار زهریم، هم کاروان قندیم
هوش مصنوعی: در عشق هم خشم و هم محبت معشوق وجود دارد. این احساسات میتوانند مانند چشمهساری زهرآگین و در عین حال مانند کاروانی از قند شیرین باشند.