غزل شمارهٔ ۴۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق و رقابت‌های عاطفی بیان می‌کند. او به محفل خود اشاره می‌کند که رقیبش به آنجا آمده و این موضوع باعث آزار و حسادتش شده است. شاعر با اشاره به اینکه جانش را به خاطر غم معشوق داده، نشان می‌دهد که عشقش چقدر عمیق و دردناک است. در ادامه، او بیان می‌کند که با وجود همه دردها و زخم‌ها، همچنان به عشقش ادامه می‌دهد و حتی زیبایی معشوق، او را به زندگی امیدوار می‌کند. در نهایت، شاعر از قدرت معشوق و تأثیر عمیق او بر دل و جانش سخن می‌گوید.
با رقیب آمدی به محفل منبرق غیرت زدی به حاصل من
هوش مصنوعی: تو به مجلس من آمدی و با حضور رقیب، غیرت و حس رقابت را در دل من شعلهور کردی.
جان به آسانی از غمت دادموز تو آسان نگشت مشکل من
هوش مصنوعی: من به راحتی جانم را به خاطر غمت فدای تو کردم، ولی مشکل من به همین سادگی حل نشد.
جانم از تن سفر نمی‌کردیگر نمی‌رفتی از مقابل من
هوش مصنوعی: اگر از پیش من نمی‌رفتی، جانم هرگز از بدن جدا نمیشد.
کینم انداختند در دل تومهرت آمیخت در دل من
هوش مصنوعی: محبت تو در دل من جای گرفته و عشق من در قلب تو نشسته است.
تشنهٔ آب زندگی بودمخاک می‌خانه گشت منزل من
هوش مصنوعی: من به شدت نیاز به آب زندگی داشتم و سرانجام به خاک می‌خانه روی آوردم.
شوق زخم دگر به جان دارددل مجروح نیم بسمل من
هوش مصنوعی: دل مجروح من که به شدت آسیب دیده است، هنوز هم اشتیاق بیشتری برای درد و زخم جدید دارد.
خنجری زد به سینه‌ام قاتلکه فزون ساخت حسرت دل من
هوش مصنوعی: قاتل با ضربهای به سینه‌ام، حسرت دلم را بیشتر کرد.
قابل تیغ او شدم آخرکار خود کرد بخت مقبل من
هوش مصنوعی: در نهایت، سرنوشت خوشی به من روی آورد و به این ترتیب توانستم در برابر او برای خودم جایی پیدا کنم.
می‌دهد جان فروغی از سر شوقهر که بیند جمال قاتل من
هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی محبوب من را ببیند، با شوق و اشتیاق جانش را به او تقدیم می‌کند.